| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
      | |
Henryk Waghalter (ur. 1 lutego 1869 w Warszawie, zm. 27 sierpnia 1961 w Częstochowie) – polski wiolonczelista, kompozytor i pedagog muzyczny pochodzenia żydowskiego.
Pochodził z rodziny muzyków, mieszkającej w Polsce od XVII wieku, jego ojciec Abram Waghalter był trębaczem i kontrabasistą. Był bratem Ignacego i Władysława. Studiował w Konserwatorium Warszawskim u Ladislava Aloiza i Antoniego Cinka (wiolonczela) oraz Zygmunta Noskowskiego (kompozycja). Pobierał także lekcje gry na wiolonczeli u Hugo Beckera i Juliusa Klengla oraz kompozycji u Antonína Dvořáka. Po powrocie do Polski wykładał w Konserwatorium Warszawskim, był też nauczycielem w Instytucie Głuchoniemych. Przez wiele lat pełnił funkcję koncertmistrza Teatru Wielkiego w Warszawie, koncertował też jako solista w kraju i za granicą. W czasie okupacji był mieszkańcem getta warszawskiego. Po 1945 roku osiadł w Częstochowie, gdzie uczył w szkołach muzycznych i grał na wiolonczeli w orkiestrze symfonicznej. Był członkiem Związku Kompozytorów Polskich. Pod koniec życia stracił wzrok.
Został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski, rosyjskim Orderem Świętego Stanisława I i II Klasy, francuskim Orderem Palm Akademickich, krzyżem kawalerskim Orderu Korony Rumunii, krzyżem kawalerskim i komandorskim Orderu Korony Włoch oraz jednym z orderów papieskich.
W czasie II wojny światowej większość kompozycji Waghaltera zaginęła. Dokonał licznych transkrypcji na wiolonczelę, w tym dzieł Fryderyka Chopina. W 1908 roku opublikował w Warszawie podręcznik Nauka instrumentacji na orkiestrę symfoniczną i wojskową, pozbawiony przykładów nutowych, nisko oceniony przez krytykę.
(na podstawie materiałów źródłowych)