.gif) Herman Teirlinck w 1905 | |
| Data i miejsce urodzenia |
24 lutego 1879 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 lutego 1967 |
| Narodowość | |
| Język | |
| Dziedzina sztuki | |
Herman Louis Cesar Teirlinck (ur. 24 lutego 1879 w Molenbeek-Saint-Jean, zm. 4 lutego 1967 w Beersel) – flamandzki prozaik i dramaturg, syn pisarza Isidoora Teirlincka.
W pierwszym okresie twórczości Teirlinck pisał impresjonistyczne wiersze (zbiór Verzen, 1900), szkice prozatorskie (zbiór Zon, 1906) jak również powieści, które wpłynęły na rozwój prozy flamandzkiej, m.in. Mijnheer Serjanszoon, orator didacticus (1908) i Het ivoren aapje (1909, wyd. 1983). Z okresu międzywojennego pochodzą jego ekspresjonistyczne dramaty (m.in. De vertraagde film, 1922), przedstawienia teatru masowego i eksperymentalnych adaptacji (m.in. brabanckiego moralitetu Elckerlijc, wyst. 1496). Najwybitniejsze utwory stworzył pod koniec życia: powieści Maria Speermalie (1940), De XXXX brieven aan Rolande (1943), Het gevecht met de engel (1952) i Człowiek w lustrze (oryg. Zelfportret of het galgemaa, 1955; wyd. pol. 1968).
W 1973 r. ukazała się 9-tomowa edycja jego dzieł zebranych.