| Wykonawca albumu studyjnego | ||||
| Frank Zappa | ||||
| Wydany |
10 października 1969 | |||
|---|---|---|---|---|
| Nagrywany |
18 lipca–30 sierpnia i wrzesień 1969 | |||
| Gatunek | ||||
| Długość |
45:48 (cd) | |||
| Wydawnictwo | ||||
| Producent |
Frank Zappa | |||
| Oceny | ||||
| Album po albumie | ||||
| ||||
Hot Rats – drugi solowy album Franka Zappy nagrany i wydany w 1969 roku.
Ten album był jego drugim solowym albumem (pierwszy to Lumpy Gravy). Powstał po rozwiązaniu oryginalnych Mothers of Invention. Zappa zwerbował muzyków spoza MoI (z wyjątkiem multiinstrumentalisty Iana Underwooda). Zapewne było to przyczyną, iż powstały album nie jest pod żadnym względem podobny do poprzednich albumów muzyka. Na dawnych płytach góruje prześmiewczo-satyryczno-pastiszowy styl przeważnie krótkich kompozycji.
Hot Rats można śmiało nazwać pierwszym poważnym albumem Zappy, który może być zaklasyfikowany jako jazz-rock, fusion czy też rock progresywny.
Wszystkie utwory, oprócz jednego, są kompozycjami instrumentalnymi. Utwór wokalno-istrumentalny „Willie the Pimp” trwa 9 min. i 16 sekund. Partia wokalna Captaina Beefhearta zajmuje tylko niewielki fragment kompozycji.
Jest to z pewnością najbardziej gorący album z całej dyskografii Franka Zappy. Jego następne albumy prezentowały coraz bardziej chłodny styl muzyczny, co stało w kontraście z jego koncertami.
Był to pierwszy album Zappy i jeden z pierwszych na świecie nagrany na sprzęcie 16-ścieżkowym, co dawało olbrzymie możliwości w postprodukcyjnej obróbce nagrań i uzyskaniu prawdziwego i pełnego brzmienia stereofonicznego. Jednak aż cztery ścieżki przeznaczone zostały dla perkusji (Zappa zaczynał karierę jako perkusista).
Sprzęt ten został półamatorsko skonstruowany przez inżynierów dźwięku w słynnym studiu T.T.G. Był on przenoszony ze studia do studia, zależnie od tego, w którym powstawał dany utwór albumu.
Właściwie wszystkie utwory, w mniejszym lub większym stopniu, uległy zmianom po ich nagraniu. Zappa podokładał (overdubbing) zwłaszcza partie saksofonowe i instrumentów klawiszowych, co było związane z dodatkową pracą Iana Underwooda. W „Peaches en Regalia”, „Son of Mr. Green Genes” i w „It Must Be a Camel” pewne fragmenty perkusyjne został nagrane z „podwójną prędkością”.
Cyfrowy remiks albumu został wykonany w 1987 r. i spowodował wiele kontrowersji. Większość fanów tego albumu opowiedziało się za pierwotnym, analogowym miksem. Ingerencje Zappy w pierwotne nagrania poszły czasem daleko. Dodano np. ponadczterominutowy wstęp organowo-saksofonowy do „The Gumbo Variations” i partię gitarowo-saksofonową. Partia wstępna i sola gitarowego zostały inaczej zmontowane w „Willie the Pimp”. Do „Little Umbrellas” dodano partię fletu i pianina.
Oprócz tego zmieniona została dynamika i ogólne brzmienie nagrań, m.in. poprzez zwiększenie roli gitary basowej.
Chociaż wydawało się, że zgromadzenie zespołu muzyków do nagrania albumu było wydarzeniem jednostkowym, grupa Hot Rats pojawiała się jeszcze przez cały właściwie rok 1970, jednak w różnych personalnych składach.
Okładka do winylowego wydania była rozkładana, a jej psychodeliczną oprawę wykonał Cal Schenkel. Wykorzystał w tym celu m.in. fotografie w podczerwieni. Dziewczyna w pustym basenie z pierwszej i ostatniej strony okładki, to Christine Frka, znana bardziej jako Miss Christine, członkini grupy GTOs.
Oprawa CD jest bardziej ascetyczna; wykorzystuje tylko część materiału z oryginalnej okładki, a oprawa wewnętrzna jest biało-czarna.
W lewym rogu znajduje się zdjęcie Captaina Beefhearta trzymającego w rękach Chungę, tj. odkurzacz, który stał się bohaterem albumu Chunga’s Revenge z 1970 r.
| 1. | Peaches en Regalia | 3:37 |
| 2. | Willie the Pimp | 9:16 |
| 3. | Son of Mr. Green Genes | 8:29 |
| 4. | Little Umbrellas | 3:03 |
| 5. | The Gumbo Variations | 16:47 |
| 6. | It Must Be a Camel | 5:16 |
|
|
46:28 | |
| Rok | Lista | Pozycja |
|---|---|---|
| 1969 | Billboard. Albumy popowe | 173 |
