Hubert Otto

Młodość i prezbiteriat

Był piątym z ośmiu braci pobożnej rodziny katolickiej mieszkającej w Brukseli. Jego ojciec był przedsiębiorcą, matka zajmowała się domem. Uczył się w szkołach katolickich, czterokrotnie będąc przenoszonym ze względu na złe zachowanie.

W 1868 wstąpił do Zgromadzenia Niepokalanego Serca Maryi. Studiował teologię w Rzymie, gdzie 7 czerwca 1873 przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem swojego zgromadzenia. Następnie powrócił do Belgii. 21 lutego 1876 złożył śluby zakonne i jeszcze tego samego dnia wyjechał do Chin.

16 kwietnia 1876 przypłynął do Chin i 30 kwietnia 1876 dotarł do głównej siedziby szeutystów w Chinach w Xiwanzi, w Mongolii Wewnętrznej. Pierwsze dwa lata spędził na nauce języka chińskiego i chińskich obyczajów. Pierwszą placówkę otrzymał w Gaojiayingzi – w niewielkiej katolickiej wsi. Następnie był misjonarzem konnym – konno objeżdżał tereny misji, docierając do 146 wsi w Mongolii Wewnętrznej, niemających stałej obsady duszpasterskiej. Później pracował na misjach m.in. w Nanhaoqian (przez 6 lat), Hohhot i Taihai.

Wykazywał się dużą pracowitością i skutecznością w prowadzeniu misji. W swojej pracy korzystał z pomocy chińskich pośredników, jednak dzięki znajomości chińskiego nawiązywał również bezpośrednie relacje z lokalną ludnością. Wykorzystywał swoją dominującą pozycję społeczną do ochrony konwertytów oraz zwalczania upraw maku na opium (zachowała się relacja o bójce o. Otto z rodziną hodowców opium).

Episkopat

20 czerwca 1890 papież Leon XIII mianował go wikariuszem apostolskim Gansu i biskupem tytularnym assuraskim. 11 stycznia 1891 w Xingzi przyjął sakrę biskupią z rąk wikariusza apostolskiego Centralnej Mongolii Jaaka Baxa CICM.

Misje w wikariacie apostolskim Gansu, obejmującym prowincje Gansu, Qinghai i Sinciang (misje skupiały się jednak głównie w Gansu), również powierzone były szeutystom. Sytuacja w wikariacie była inna niż w Mongolii Wewnętrznej. Liczył on kilkuset wiernych rozproszonych na olbrzymim obszarze, było mniej chińskich pomocników, a pozycja społeczna misjonarzy nie była tak silna jak w Mongolii Wewnętrznej. Nawrócenia były sporadyczne. Misje prowadzone były głównie w miastach, gdzie przeważnie mieszkali katolicy (w odróżnieniu od Mongolii Wewnętrznej, gdzie katolikami była głównie ludność wiejska). Misjonarze rzadziej podróżowali pomiędzy misjami – skupienie w miastach narażało konwertytów na negatywne konsekwencje ze strony niechętnie nastawionych do katolicyzmu władz i społeczeństwa, przez co misje nie mogły pozostawać przez dłuższy czas bez obecności Europejczyków.

Bp Otto początkowo wsparł kontynuowanie zaprowadzonych przez jego poprzednika bpa Ferdinanda Hamera CICM metod misyjnych sprawdzonych w Mongolii Wewnętrznej, jednak gdy nie odnosiły one skutku, dał podległym sobie misjonarzom swobodę w decyzji o sposobie prowadzenia misji, co zaowocowało stworzeniem odmiennego od szeutystów z Mongolii Wewnętrznej sposobu działania.

Do pozyskania nowych wiernych nie przyczyniały się akcje charytatywne prowadzone przez Kościół w czasach niedoborów żywności oraz szkolnictwo katolickie, które z braku funduszy nie dorównywało poziomem szkołom państwowym. Udane okazało się natomiast reprezentowanie przez misjonarzy ludności w sprawach prawnych – udzielana przez nich ochrona konwertytów przed władzami, przyciągała nowych wyznawców, toteż bp Otto postanowił rozciągnąć pomoc prawną również na ludność niechrześcijańską. Powstał nieformalny zbiór zasad tych relacji, który przewidywał m.in. niezajmowanie się przez misjonarzy sprawami z prawa cywilnego. W metodzie stworzonej przez bpa Otto misjonarze działali według lokalnego systemu. Wspierali konwertytów, lecz jeżeli przegrywali sprawę przed mandarynem, rzadko odwoływali się do wyższych instancji, a nigdy do Pekinu, co było częstą praktyką misjonarzy w Mongolii Wewnętrznej. W razie wygranej zabiegali natomiast o pobłażliwość w karaniu i nieupokarzanie sprawców.

Postawiono również na skupieniu się na zdobywaniu akceptacji lokalnej ludności, zamiast jej nawracania. Metody te nie przyniosły dużego wzrostu nawróceń, jednak pozwoliły katolikom zyskać akceptację społeczną, co przyniosło złagodzenie niechęci zarówno mandarynów jak i innych ludzi oraz dzięki której misje w wikariacie wyszły prawie bez strat z powstania bokserów. Do poprawienia stosunku władz do katolików przyczyniły się również rozruchy islamskie w Gansu i chęć zapobieżenia konwersji Chińczyków na islam.

28 kwietnia 1905 z wikariatu apostolskiego Gansu wydzielono wikariat apostolski Południowego Gansu. Tym samym nazwa wikariatu i tytuł bpa Otto uległ zmianie na wikariusz apostolski Północnego Gansu.

14 stycznia 1918 przyjęto jego rezygnację z wikariatu. W latach 1922-1923, gdy wikariat wakował był jego administratorem apostolskim. Na emeryturze poświęcił się opiece nad osobami starszymi.

Przetłumaczył kilka klasycznych dzieł chińskich, m.in. Księgę Pieśni oraz promował wśród misjonarzy czytanie klasycznej literatury chińskiej.