Hugues Panassié (ur. 27 lutego 1912 w Paryżu, zm. 8 grudnia 1974 w Montauban) – francuski pisarz i krytyk jazzowy, jeden z wczesnych europejskich popularyzatorów jazzu. Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem Hot Club de France oraz redaktorem czasopisma „Jazz-hot”. Jego książka Le jazz hot z 1934 była jednym z pierwszych ważnych opracowań poświęconych jazzowi.
Po nauce gry na saksofonie zaczął pisać o jazzie w wieku osiemnastu lat. W 1932 należał, obok Jacques’a Auxenfansa i Elvina Dirata, do założycieli Hot Club de France, organizacji skupiającej francuskich miłośników jazzu. Około stycznia 1934 został jej prezesem i pełnił tę funkcję do końca życia. W latach 1935–1946 był redaktorem czasopisma „Jazz-hot”, a jako publicysta i autor książek należał do najbardziej aktywnych propagatorów jazzu we Francji.
W latach 30. Panassié uczestniczył także w organizowaniu nagrań jazzowych. W 1938 w Nowym Jorku przygotował serię sesji nagraniowych małych składów z udziałem Mezza Mezzrowa, Tommy’ego Ladniera i Sidneya Becheta, uznawanych za wpływowe dla późniejszego odrodzenia zainteresowania jazzem nowoorleańskim. W tym samym roku Count Basie nagrał utwór „Panassié Stomp”, dedykowany francuskiemu krytykowi.
Panassié opowiadał się za rozumieniem jazzu jako muzyki zakorzenionej w tradycji afroamerykańskiego swingu i bluesa. W sporach o definicję jazzu akcentował przede wszystkim jego właściwości stylistyczne i rytmiczne. Od połowy lat 40. odrzucał bebop jako muzykę nienależącą do jazzu, co ugruntowało opinię o nim jako wpływowym, lecz skrajnie konserwatywnym krytyku.
Jego prywatna kolekcja jazzowa została zakupiona przez władze Villefranche-de-Rouergue i stała się podstawą tamtejszego miejskiego funduszu jazzowego.