Hydroblading – to jeden z elementów łyżwiarskich zaliczanych do elementów łączących lub ruchów w przestrzeni wykorzystywanych przy innych elementach łyżwiarskich np. sekwencji kroków. Jest wykonywany przez łyżwiarza podczas jazdy na głębokiej krawędzi łyżwy, gdy jego ciało jest wyciągnięte w niskiej pozycji tuż nad taflą. Możliwe są różne warianty ułożenia ciała łyżwiarza i wykorzystywanej krawędzi łyżwy, ale najpopularniejszy hydroblading wśród solistów i solistek polega na jeździe tyłem na wewnętrznej krawędzi zgiętej nogi łyżwiarskiej, podczas gdy noga wolna wyciągnięta jest poza okrąg kierunku jazdy poziomo do tafli lodu, a górna część ciała jest pochylona wewnątrz okręgu bez podparcia lub z podparciem jedną lub dwiema rękami. Pary taneczne wykonują hydroblading podczas podnoszeń łyżwiarskich.
Nie wiadomo, kto po raz pierwszy zaprezentował ten element łyżwiarski, ale został on spopularyzowany przez kanadyjską parę taneczną Shae-Lynn Bourne i Victora Kraatza w latach 90. XX w., zaś nazwę „hydroblade” wymyśliła ich niemiecka trenerka Uschi Keszler.