Hydromyini

	Hydromyini
	J.E. Gray, 1825
	; Pseudomysz wschodnia (Pseudomys australis)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Rząd	gryzonie
Podrząd	Supramyomorpha
Infrarząd	myszokształtne
Nadrodzina	myszowe
Rodzina	myszowate
Podrodzina	myszy
Plemię	Hydromyini
	Typ nomenklatoryczny
	Hydromys É. Geofrroy Saint-Hilaire, 1804
Synonimy
	Hydromina J.E. Gray, 1825; Hydromysideae: Lesson, 1842; Hydromyes: Lilljeborg, 1866; Hydromyinae: Alston, 1876; Hydromyes: Winge, 1888; Coniluridae Dahl, 1897; Rhynchomyinae O. Thomas, 1897; Anisomyes Ellerman, 1941; Pseudomyinae Simpson, 1961; Conilurini: A.K. Lee, Baverstock & Watts, 1981; Hydromyini: A.K. Lee, Baverstock & Watts, 1981; Uromyini A.K. Lee, Baverstock & Watts, 1981; Anisomyini: Lidicker & Brylski, 1987; Conilurinae: Musser & Carleton, 1993; Chiropodomyini P.-H. Fabre, Hautier & Douzery, 2015; Chiropodomyini: Pagès, P.-H. Fabre, Chaval, Mortelliti, Nicolas, Wells, Michaux & Lazzari, 2015;
Rodzaje
	45 rodzajów (w tym 2 wymarłe) – zobacz opis w tekście
	45 rodzajów (w tym 2 wymarłe) – zobacz opis w tekście
	Systematyka w Wikispecies

Hydromyini – plemię ssaków z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae).

Rozmieszczenie geograficzne

Plemię obejmuje gatunki występujące w południowej i południowo-wschodniej Azji, Australii i Oceanii.

Podział systematyczny

Do plemienia należą następujące występujące współcześnie i wymarłe po 1500 roku rodzaje:

Chiropodomys W.C.H. Peters, 1868 – drzewiarka
Haeromys O. Thomas, 1911 – ranimysz
Soricomys Balete, Rickart, Heaney, Alviola, M.V. Duya, M.R.M. Duya, Sosa & Jansa, 2012 – sorkomyszak
Chrotomys O. Thomas, 1895 – pręgoszczur
Archboldomys Musser, 1982 – sorkoszczurzyk
Rhynchomys O. Thomas, 1895 – ryjoszczur
Apomys Mearns, 1905 – filipinomysz
Anisomys O. Thomas, 1904 – irianoszczur – jedynym przedstawicielem jest Anisomys imitator O. Thomas, 1904 – irianoszczur wiewiórkozębny
Lorentzimys Jentink, 1911 – długonóg – jedynym przedstawicielem jest Lorentzimys nouhuysi Jentink, 1911 – długonóg papuaski
Chiruromys O. Thomas, 1888 – papuasogon
Macruromys Stein, 1933 – drobnozębnik
Hyomys O. Thomas, 1904 – białouch
Pogonomys A. Milne-Edwards, 1877 – myszarek
Coccymys Menzies, 1990 – irianomysz
Brassomys Musser & D.P. Lunde, 2009 – jedynym przedstawicielem jest Brassomys albidens (Tate, 1951) – irianomysz białozębna
Xenuromys Tate & Archbold, 1941 – dziwnoszczur – jedynym przedstawicielem jest Xenuromys barbatus (A. Milne-Edwards, 1900) – dziwnoszczur nowogwinejski
Mammelomys Menzies, 1996 – mozaikogon
Pogonomelomys Rümmler, 1936 – krzakorzyk
Abeomelomys Menzies, 1990 – papuasomysz – jedynym przedstawicielem jest Abeomelomys sevia (Tate & Archbold, 1935) – papuasomysz górska
Mallomys O. Thomas, 1898 – wełnistek
Xeromys O. Thomas, 1889 – szczureczek – jedynym przedstawicielem jest Xeromys myoides O. Thomas, 1889 – szczureczek namorzynowy
Pseudohydromys Rümmler, 1934 – pyskomysz
Mirzamys K.M. Helgen & L.M. Helgen, 2009 – mchoszczur
Microhydromys Tate & Archbold, 1941 – ryjówkomyszka
Paraleptomys Tate & Archbold, 1941 – górobobrek
Leptomys O. Thomas, 1897 – nowogwinejek
Baiyankamys Hinton, 1943 – papuabobrek
Crossomys O. Thomas, 1907 – bobromysz – jedynym przedstawicielem jest Crossomys moncktoni O. Thomas, 1907 – bobromysz bezucha
Hydromys É. Geofrroy Saint-Hilaire, 1804 – bobroszczur
Parahydromys Poche, 1906 – bobroszczurzyk – jedynym przedstawicielem jest Parahydromys asper (O. Thomas, 1906) – bobroszczurzyk papuaski
Uromys W.C.H. Peters, 1867 – szczurowiec
Solomys – O. Thomas, 1922 – salomonek
Melomys O. Thomas, 1922 – szczurzynek
Protochromys Menzies, 1996 – sierścinek – jedynym przedstawicielem jest Protochromys fellowsi (Hinton, 1943) – sierścinek rudobrzuchy
Paramelomys Rümmler, 1936 – paraszczurzynek
Leporillus O. Thomas, 1906 – zającoszczur – jedynym żyjącym przedstawicielem jest Leporillus conditor (Sturt, 1848) – zającoszczur większy
Conilurus Ogilby, 1838 – królikoszczur – jedynym przedstawicielem jest Conilurus penicillatus (J. Gould, 1842) – królikoszczur krzaczastoogonowy
Mesembriomys T.S. Palmer, 1906 – skoczynoszczur
Zyzomys O. Thomas, 1909 – skałoskakun
Leggadina O. Thomas, 1910 – australoskoczek
Notomys Lesson, 1842 – skakuszka
Mastacomys O. Thomas, 1882 – zajączkoszczurek – jedynym przedstawicielem jest Mastacomys fuscus O. Thomas, 1882 – zajączkoszczurek szerokozębny
Pseudomys J.E. Gray, 1832 – pseudomysz
Coryphomys Schaub, 1937 – timoroszczur – takson wymarły po 1500 roku

Opisano również rodzaj wymarły przed 1500 rokiem:

Spelaeomys Hooijer, 1957 – jaskinioszczur – jedynym przedstawicielem był Spelaeomys florensis Hooijer, 1957 – jaskinioszczur olbrzymi

Uwagi

↑ Typ nomenklatoryczny: Conilurus W. Ogilby, 1838.
↑ Typ nomenklatoryczny: Rhynchomys O. Thomas, 1895.
↑ Typ nomenklatoryczny: Anisomys O. Thomas, 1904.
↑ Typ nomenklatoryczny: Pseudomys J.E. Gray, 1832.
↑ Typ nomenklatoryczny: Uromys Peters, 1867.
↑ Typ nomenklatoryczny: Chiropodomys Peters, 1868.

Przypisy

1 2 J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 341, 1825. (ang.).
↑ R.-P. Lesson: Nouveau Tableau du Règne Animal: Mammifères. Paris: Arthus Bertrand, 1842, s. 125. (fr.).
↑ W. Lilljeborg: Systematisk öfversigt af de gnagande däggdjuren, glires. Uppsala: Kongl. Akad. boktryckeriet, 1866, s. 10. (szw.).
↑ E.R. Alston. On the classification of the order Glires. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1876 (1), s. 80, 1876. (ang.).
↑ H. Winge: Jordfundne og nulevende Gnavere (Rodentia) fra Lagoa Santa, Minas Geraes, Brasilian. Med Udsigt over Gnavernes indbyrdes Slægtskab. Kjøbenhavn: F. Dreyer, 1887, s. 126, seria: E Museo Lundii 1 (3). (duń.).
↑ K. Dahl. Biological notes on north-Australian Mammalia. „The Zoologist: a monthly journal of natural history”. Fourth series. 1, s. 194, 1897. (ang.).
↑ O. Thomas. On the Genera of Rodents: an Attempt to bring up to Date the current Arrangement of the Order. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1896, s. 1017, 1896. (ang.).
↑ J.R. Ellerman: The families and genera of living rodents. Cz. 2: Family Muridae. London: British Museum, 1941, s. 76. (ang.).
↑ G.G. Simpson. Historical zoogeography of Australian mammals. „Evolution”. 15 (4), s. 434, 1961. DOI: 10.2307/2406311. (ang.).
1 2 3 A.K. Lee, P.R. Baverstock & Ch.H.S. Watts: Rodents – the late invaders. W: A. Keast (red.): Ecological biogeography of Australia. The Hague: W. Junk Press, 1981, s. 1530. ISBN 90-6193-092-8. (ang.).
↑ W.Z. Lidicker Jr. & P.V. Brylski. The conilurine rodent radiation of Australia, analyzed on the basis of phallic morphology. „Journal of Mammalogy”. 68 (3), s. 635, 1987. DOI: 10.2307/1381596. (ang.).
↑ G.G. Musser & M.D. Carleton: Family Muridae. W: D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Mammals Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference. Wyd. 2. Washington D.C.: Smithsonian University Press, 1993, s. 564. ISBN 0-8018-8403-9. (ang.).
↑ P. Fabre, L. Hautier & E.J. Douzery: A synopsis of rodent molecular phylogenetics, systematics and biogeography. W: P.G. Cox & L. Hautier (redaktorzy): Evolution of the Rodents. Cambridge: Cambridge University Press, 20185, s. 37. ISBN 978-1-107-36015-0. (ang.).
↑ M. Pagès, P.‐H. Fabre, Y. Chaval, A. Mortelliti, V. Nicolas, K. Wells, J,R. Michaux & V. Lazzari. Molecular phylogeny of South‐East Asian arboreal murine rodents. „Zoologica Scripta”. 45 (4), s. 349–364, 2015. DOI: 10.1111/zsc.12161. (ang.).
1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 484–210. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-09-16]. (ang.).
↑ Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 263–283. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).

[6] Typ nomenklatoryczny: Conilurus W. Ogilby, 1838.

[8] Typ nomenklatoryczny: Rhynchomys O. Thomas, 1895.

[10] Typ nomenklatoryczny: Anisomys O. Thomas, 1904.

[12] Typ nomenklatoryczny: Pseudomys J.E. Gray, 1832.

[15] Typ nomenklatoryczny: Uromys Peters, 1867.

[18] Typ nomenklatoryczny: Chiropodomys Peters, 1868.

[Gray-1] 1 2 J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 341, 1825. (ang.).

[les-2] R.-P. Lesson: Nouveau Tableau du Règne Animal: Mammifères. Paris: Arthus Bertrand, 1842, s. 125. (fr.).

[lil-3] W. Lilljeborg: Systematisk öfversigt af de gnagande däggdjuren, glires. Uppsala: Kongl. Akad. boktryckeriet, 1866, s. 10. (szw.).

[als-4] E.R. Alston. On the classification of the order Glires. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1876 (1), s. 80, 1876. (ang.).

[win-5] H. Winge: Jordfundne og nulevende Gnavere (Rodentia) fra Lagoa Santa, Minas Geraes, Brasilian. Med Udsigt over Gnavernes indbyrdes Slægtskab. Kjøbenhavn: F. Dreyer, 1887, s. 126, seria: E Museo Lundii 1 (3). (duń.).

[dahl-7] K. Dahl. Biological notes on north-Australian Mammalia. „The Zoologist: a monthly journal of natural history”. Fourth series. 1, s. 194, 1897. (ang.).

[tho-9] O. Thomas. On the Genera of Rodents: an Attempt to bring up to Date the current Arrangement of the Order. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1896, s. 1017, 1896. (ang.).

[ell-11] J.R. Ellerman: The families and genera of living rodents. Cz. 2: Family Muridae. London: British Museum, 1941, s. 76. (ang.).

[sim-13] G.G. Simpson. Historical zoogeography of Australian mammals. „Evolution”. 15 (4), s. 434, 1961. DOI: 10.2307/2406311. (ang.).

[lee&inni-14] 1 2 3 A.K. Lee, P.R. Baverstock & Ch.H.S. Watts: Rodents – the late invaders. W: A. Keast (red.): Ecological biogeography of Australia. The Hague: W. Junk Press, 1981, s. 1530. ISBN 90-6193-092-8. (ang.).

[lid&bry-16] W.Z. Lidicker Jr. & P.V. Brylski. The conilurine rodent radiation of Australia, analyzed on the basis of phallic morphology. „Journal of Mammalogy”. 68 (3), s. 635, 1987. DOI: 10.2307/1381596. (ang.).

[mus&car-17] G.G. Musser & M.D. Carleton: Family Muridae. W: D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Mammals Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference. Wyd. 2. Washington D.C.: Smithsonian University Press, 1993, s. 564. ISBN 0-8018-8403-9. (ang.).

[fab&inni-19] P. Fabre, L. Hautier & E.J. Douzery: A synopsis of rodent molecular phylogenetics, systematics and biogeography. W: P.G. Cox & L. Hautier (redaktorzy): Evolution of the Rodents. Cambridge: Cambridge University Press, 20185, s. 37. ISBN 978-1-107-36015-0. (ang.).

[pag&inni-20] M. Pagès, P.‐H. Fabre, Y. Chaval, A. Mortelliti, V. Nicolas, K. Wells, J,R. Michaux & V. Lazzari. Molecular phylogeny of South‐East Asian arboreal murine rodents. „Zoologica Scripta”. 45 (4), s. 349–364, 2015. DOI: 10.1111/zsc.12161. (ang.).

[Burgin&inni-21] 1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 484–210. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).

[mdd-22] N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-09-16]. (ang.).

[Cichocki&inni-23] Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 263–283. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).