Hydrophis stokesii

Hydrophis stokesii
(Gray, 1846)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

gady

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Rodzina

zdradnicowate

Podrodzina

Hydrophiinae

Rodzaj

Hydrophis

Gatunek

Hydrophis stokesii

Synonimy
  • Hydrus Stokesii Gray, 1846
  • Astrotia stokesi (Gray, 1846)
  • Astrotia stokesii (Gray, 1846)
  • Disteira stokesii (Gray, 1846)
  • Hydrophis schizopholis Schmidt 1846
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Hydrophis stokesii – gatunek gada z podrodziny Hydrophiinae w obrębie rodziny zdradnicowatych (Elapidae); zaliczany do węży morskich. Bywał wydzielany do monotypowego rodzaju Astrotia, stąd spotykana w polskiej literaturze nazwa „astrocja”.

Zasięg występowania

Występuje w przybrzeżnych wodach na obszarze od Zatoki Perskiej do Filipin i południowo-wschodnich Chin, wokół Nowej Gwinei i wysp Archipelagu Malajskiego, po północną, rzadko wschodnią Australię. Jego występowanie stwierdzono w wodach Pakistanu, ale nie Indii, choć prawdopodobnie tam też występuje.

Budowa ciała

Osiąga 1,5 m długości. Ubarwienie grzbietu jest jaskrawoczerwone z czarnymi prążkami.

Jest to najmasywniejszy spośród węży morskich, osiąga ponad 2 kg. W Zatoce Karpentaria złowiony został osobnik o masie ciała 5,144 kg.

Jest to wąż jadowity.

Biologia i ekologia

Gady te nie tworzą dużych skupisk, gęstość populacji jest niska. Są chwytane przez rybaków jako przyłów, stanowią około 28% łowionych węży morskich w Makasar na południu wyspy Celebes i zaledwie 1% u wschodniego wybrzeża Australii. Spotykane do głębokości 50 m p.p.m.

Przypisy

  1. ↑ Hydrophis stokesii, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 P. Uetz, J. Hallermann, Hydrophis stokesii, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2024-01-03] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Hydrophis stokesii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  4. ↑ Włodzimierz Juszczyk, Mały słownik zoologiczny: gady i płazy, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, ISBN 83-214-0464-2.

Bibliografia