Ifrikijja (arab. إفريقية) to w średniowiecznej historii obszar obejmujący nadmorskie regiony obecnej zachodniej Libii, Tunezji i wschodniej Algierii podbity przez Arabów pod koniec VII w. Obszar Ifrikijji obejmował terytorialnie teren wcześniejszej rzymskiej prowincji Africa Proconsularis.
Ifrikijja była otoczona od południa przez półpustynne tereny i słone bagna zwane Al-Dżarid. Powstała jako prowincja kalifatu w 698 po ostatecznym zdobyciu Kartaginy, stolicy egzarchatu, przez Hasana ibn Noman al-Ghasaniego. Inną nazwą było Maghreb el-Adna (Bliski Zachód). W różnych czasach władcy tego regionu podbili również Sycylię i lądowe części Włoch. Jego zachodnie granice ulegały nieustannym zmianom, choć zwykle dochodziły do Bidżaji. Stolicą było Kairuan w centralnej Tunezji.
We współczesnym języku arabskim określenie to oznacza po prostu Afryka. Pochodzi od łacińskiego terminu Africa o niepewnym (berberyjskim, fenickim lub greckim) pochodzeniu.