Ilanit (hebr. אילנית), właśc. Hanna Drezner-Tzakh (hebr. חנה דרזנר, ur. 17 września 1947 w Tel Awiwie) – izraelska piosenkarka, która stała się jedną z najpopularniejszych piosenkarek w Izraelu od późnych lat 60. do lat 80. XX wieku, zarówno jako solistka, jak i w duecie Ilan & Ilanit. Ilanit dwukrotnie reprezentowała także Izrael w Konkursie Piosenki Eurowizji. W ciągu ponad 4 dekad kariery Ilanit nagrała i wyprodukowała ponad 600 piosenek i ponad 30 najlepiej sprzedających się albumów. Nagrywała w ponad 8 językach w tym po angielsku, hebrajsku, portugalsku, hiszpańsku, francusku, japońsku, gruzińsku oraz suahili.
Życiorys
Dzieciństwo i młodość
Urodziła się w Tel Awiwie w 1947 r. po tym, jak jej rodzice Zila i Tuvia wyemigrowali z Polski. W 1953 roku, w wieku 5 lat, Ilanit i jej rodzina przeprowadzili się do Brazylii. Jej brat, który był sześć i pół roku starszy, miał trudności z aklimatyzacją w Brazylii, wrócił do Izraela sam i mieszkał w kibucu przez cały okres, w którym rodzina przebywała w Brazylii. W 1960 roku, w wieku 13 lat, wróciła do Izraela.
Ilan i Ilanit
W 1962 roku została odkryta w konkursie talentów dla młodzieży organizowanym przez WIZO i magazyn Ma’ariv Youth. Uczyła się w liceum Thelma Yellin.
Szlomo Zach, izraelski piosenkarz, którego później poślubiła, stworzył trio, które później było znane jako „גידי, צח וחנה” (Gidi, Zach i Hanna). Trio rozpadło się na duet, który nazwano „Ilan & Ilanit”. W 1966 roku wyprodukowali pierwszy album, o nazwie „Ilan Ilan”. Dwie z ich piosenek „לכל אדם כוכב” (Gwiazda dla wszystkich) i „בואי סניורינה” (Przyjdź, panienko) stały się hitami na szczycie list przebojów. Duet odniósł duży sukces w latach 60. w Izraelu i za granicą. Turecki piosenkarz Şenay nagrał przeróbkę ich przeboju z 1971 roku pod tytułem „Veshuv Itchem” (po hebrajsku „Znowu z Tobą”) jako „Sev Kardeşim” (po turecku „Kocham swojego brata/swoją siostrę”).
Początki kariery solowej
W 1968 r. Ilanit wydała swoją pierwszą solową piosenkę „כבר אחרי חצות” („Jest po północy”). Na płycie pojawiła się piosenka „בוא ונשתגע בחולות”, którą nagrała wraz z mężem. Jej pierwszy solowy występ odbył się na Festiwalu Piosenki Izraela w 1969 roku, gdzie zaśpiewała „שיר בארבעה בתים” („Piosenka w czterech wersach”). Chociaż nie wygrała konkursu, sama piosenka odniosła duży sukces. Ponownie wzięła w nim udział w 1971 roku i wygrała z piosenką „רק הירח” („Tylko księżyc”).
W 1973 roku po raz pierwszy wzięła udział w Konkursie Piosenki Eurowizji w Luksemburgu, gdzie osiągnęła czwarte miejsce (z 97 punktami) z piosenką „Ey Sham” („Gdzieś”) napisaną przez Ehuda Manora. Był to także pierwszy w historii udział Izraela w konkursie. Piosenkę skomponowała Nurit Hirsh, która prowadziła też wtedy orkiestrę, jako druga kobieta w historii konkursu. Ze względu na ataki na Żydów w Monachium podczas letnich igrzysk olimpijskich rok wcześniej, wprowadzono restrykcyjne przepisy ochrony oraz zakaz wstawania przez publiczność, w pełni uzbrojonych ochroniarzy i obecność Interpolu w miejscach publicznych. Sama Ilanit podczas występu nosiła kamizelkę kuloodporną.
Drugi występ Ilanit w konkursie odbył się w Londynie w 1977 r. z piosenką zatytułowaną „Ahava Hi Shir Lishnayim” („Miłość to pieśń dla dwojga”), z którą zajęła jedenaste miejsce. Ilanit po raz trzeci chciała reprezentować Izrael w Eurowizji, podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w 1984 roku, ale Izrael odwołał swój udział w konkursie w tym roku z powodu konfliktu z Dniem Pamięci. Zamiast czekać rok na następny konkurs, Ilanit postanowiła wydać piosenkę „Balalaika”, z którą zamierzała konkurować. W tym czasie Ilanit był już jedną z najpopularniejszych piosenkarek w Izraelu, a piosenka „Balalaika” stała się hitem, mimo że nie była pozycją piosenki Eurowizji reprezentującą Izrael.
Na początku lat 70. otrzymała propozycję reprezentowania w konkursie Niemiec, lecz ją odrzuciła.
Ilanit była co roku uznawana za najlepszą piosenkarkę w Izraelu w latach 1971–1977, czego nie osiągnęła żadna inna piosenkarka.
W 1974 r. Ilanit reprezentowała Izrael na Światowym Festiwalu Piosenki Popularnej w Tokio z piosenką „Shiru Shir Lashemesh” („Zaśpiewaj piosenkę słońcu”). Finał odbył się 17 listopada i piosenka zajęła dziewiąte miejsce.
W 1979 r. wydała piosenkę zatytułowaną „היי דנה” („Hej Dana”). Rok później wydała angielską wersję zatytułowaną „Hey Mama” przeznaczoną na rynek międzynarodowy.
Lata 80.
W latach 80. Ilanit wydawała głównie piosenki patriotyczne jak „בללייקה” („Bałałajka”), „שיר על נחלים” („Pieśń nad rzekami”) i „חלק בעולם” („Część świata”).
W 1980 r. ukazał się podwójny album piosenkarki zatytułowany „ארבעה צדדים” („Cztery strony”). Album zawierał szereg nowych piosenek, z których odniosły sukces piosenki „אני לא מאמינה” („Nie wierzę”), „פעם בשנה” („Raz na rok”) oba napisane przez Szimrit Orr.
W 1986 roku uczestniczyła w specjalnym projekcie wyprodukowanym w stylu charytatywnych piosenek We Are The World i Do They Know It’s Christmas?, gdzie najlepsi izraelscy artyści zebrali się i zaśpiewali piosenkę „עם אחד שיר אחד” („Z jedną piosenką”), której dochód przeznaczony był dla osób niepełnosprawnych.
Pod koniec lat osiemdziesiątych jej kariera zaczęła słabnąć i przestała wydawać hity.
Lata 90. i 2000
Ilanit nadal odnosiła sukcesy w swoim rodzinnym kraju dzięki piosenkom autorki tekstów Ehud Manor i innych. Wraz z innymi uznanymi artystami izraelskimi wzięła udział w trasie po Ameryce Północnej w 2005 roku. Po wydaniu w 1996 roku „Brazilian Dream” nie nagrała nowego albumu przez 12 lat. W 2008 roku wyszła z długiej przerwy, wydając singiel „ישראלית”. Od tego czasu nadal występowała okazjonalnie na specjalnych wydarzeniach, na przykład w setnej rocznicy Hadassah w październiku 2012 r.
W 2009 r. wystąpiła gościnnie w telenoweli „חשופים” jako wróżka. Wystąpiła także na otwarciu Wielkiego Finału Konkursu Piosenki Eurowizji w 2019 roku, gdzie wykonała refren „Ey Sham”.
Życie prywatne
W 1973 rozstała się ze swoim mężem Szlomo Zachem, którego poślubiła w 1966. Później wyszła za mąż za Nahuma Gata. 22 września 1975 r. urodził jej się jej jedyny syn Amichaj, który w 1984 r. pojawił się w jej klipie do piosenki „אם ובנה” („Matka i syn”) wyprodukowanej w ramach programu „שעה טובה”.
Pod koniec lat siedemdziesiątych ponownie rozwiodła się. Później poznała Eliego Tamira, który został jej trzecim mężem i z którym wychowywała córkę z jego poprzedniego małżeństwa. W listopadzie 2018 r. rozstała się z Tamirem, z którym była przez ponad 30 lat.
