Interflug

Interflug
Interflug GmbH
Ilustracja
Logo Interflug
IATA
IF
ICAO
IFL
Znak
Interflug
Historia
Data założenia

1958

Rozpoczęcie działalności

1958

Zaprzestanie działalności

1991

Lokalizacja
Państwo

 NRD

Baza

Port lotniczy Berlin-Schönefeld

Flota
Liczba samolotów

40 (31.12.1989)

Liczba tras

51 (31.12.1989)

Przedsiębiorstwo
Siedziba

Schönefeld

Samolot Interflug Ił-14
Samolot A310 w barwach linii Interflug

Interflug (niem. Interflug Gesellschaft für internationalen Flugverkehr m.b.H.) – wschodnioniemieckie państwowe linie lotnicze istniejące w latach 1958-1991. Jako jedyne państwowe przedsiębiorstwo nie było częścią Volkseigener Betrieb.

Powstanie linii

W roku 1945, po zakończeniu II wojny światowej zlikwidowano przedwojenne niemieckie linie lotnicze o nazwie Deutsche Luft Hansa A.G. Obydwa nowo powstałe państwa niemieckie – NRD i RFN – musiały tworzyć swe linie lotnicze od podstaw. Niemcy Zachodnie już w roku 1954 wykupiły markę i logo przedwojennych linii z masy likwidacyjnej. Rok później również NRD utworzyła linie lotnicze pod tą samą nazwą. Ich działalność na Zachodzie była jednak utrudniona ze względu na bezprawne korzystanie z marki. Aby obejść ten problem w roku 1958 utworzono drugie linie lotnicze – Interflug. Początkowo obydwie spółki działały równolegle. Zdelelegalizowaną wschodnioniemiecką Lufthansę zlikwidowano dopiero w roku 1963. Jej majątek przejęła spółka Interflug.

Flota i sieć połączeń

Linie międzynarodowe

W pierwszych latach korzystano z radzieckich dwusilnikowych samolotów o napędzie tłokowym Ił-14. Od roku 1960 na liniach Interflug latały również czterosilnikowe samoloty Ił-18 – umożliwiały one bezpośredni lot z Berlina Wschodniego do Moskwy (przedtem konieczne było międzylądowanie w Wilnie). W roku 1968 wprowadzono dwusilnikowe samoloty odrzutowe Tu-134 – latały one na trasach krótko- i średniodystansowych. Po wprowadzeniu czterosilnikowego samolotu Ił-62 w latach siedemdziesiątych podjęto loty długodystansowe na Kubę i do Wietnamu. W połowie lat siedemdziesiątych siatka połączeń obejmowała ponadto wszystkie socjalistyczne kraje Europy, Skandynawię, Austrię, Belgię, Afrykę północną i Bliski Wschód. Do Niemiec Zachodnich nie latano, głównie ze względu na sprzeciw mocarstw zachodnich.

W latach osiemdziesiątych samoloty produkcji radzieckiej sprawiały poważne problemy. Potrzebowały bardzo dużo paliwa lotniczego, tak iż przy stale rosnących cenach loty stawały się nieopłacalne. Radzieckie samoloty długodystansowe Ił-62 nie zawsze były w stanie dolecieć na Kubę bez międzylądowania. Niekiedy warunki pogodowe zmuszały do międzylądowania w Kanadzie – niektórzy pasażerowie wykorzystywali tę okazję do ucieczki na Zachód. Ponadto samoloty produkcji radzieckiej były bardzo hałaśliwe, tak iż z czasem zaczęły przekraczać coraz bardziej restrykcyjne normy na lotniskach w krajach zachodnich. W związku z tym w roku 1989 linie Interflug zakupiły trzy samoloty A310 firmy Airbus.

Loty krajowe i czarterowe

Na liniach krajowych latały początkowo niewielkie samoloty An-2, później zaś An-24. Ze względu na malejącą liczbę pasażerów połączenia krajowe zlikwidowano w roku 1975. Linie Interflug przeprowadzały również loty czarterowe, szczególnie dla mieszkańców Berlina Zachodniego, ale także dla własnych obywateli udających się na urlop do kurortów czarnomorskich.

Flota linii Interflug w roku 1989 (stan na 31.12.1989)
Samolot Liczba
Ił-62 11
Tu-134 18
Ił-18 8
A 310 3

Główne lotniska

Wypadki lotnicze

Likwidacja

Tuż po zjednoczeniu Niemiec, Lufthansa zamierzała przejąć linie Interflug, jednak do przejęcia nie doszło ze względu na przepisy antymonopolowe. Kooperacją zainteresowane były również linie British Airways, jednakże ostatecznie zdecydowano się na likwidację spółki. Ostatni lot odbył się 30 kwietnia 1991 na trasie Berlin–Wiedeń. Samoloty Airbus A310 przejął rząd niemiecki – dwa z nich były maszynami służbowymi kanclerza, a samoloty produkcji radzieckiej po części sprzedano, po części zezłomowano. Ostatnie samoloty należące do linii zezłomowano w 2016 roku.

Przypisy

  1. 1 2 Klaus Breiler, Das grosse Buch der Interflug : Geschichte - Personen - Technik ; Flugkapitäne erinnern sich, Berlin: Das Neue Berlin, 2007, ISBN 978-3-360-01904-2, OCLC 182731711 [dostęp 2019-12-18].
  2. ↑ Helmut. Erfurth, Das grosse Buch der DDR-Luftfahrt : zivile Luftfahrt 1945 bis 1990, München: GeraMond, 2004, ISBN 3-7654-7216-6, OCLC 57729531 [dostęp 2019-12-18].
  3. 1 2 Linientreu [online], www.tagesspiegel.de [dostęp 2019-12-18] (niem.).
  4. 1 2 Wayback Machine [online], web.archive.org, 12 grudnia 2013 [dostęp 2019-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-12-12].
  5. ↑ Interflug Fleet | Airfleets aviation [online], www.airfleets.net [dostęp 2019-12-18].
  6. ↑ Interflug (ATFB) [online], www.aerotransport.org [dostęp 2019-12-18].
  7. ↑ Wayback Machine [online], web.archive.org, 5 listopada 2013 [dostęp 2019-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-11-05].
  8. ↑ Harro Ranter, ASN Aircraft accident Ilyushin Il-62 DM-SEA Königs Wusterhausen [online], aviation-safety.net [dostęp 2019-12-18].
  9. ↑ Harro Ranter, ASN Aircraft accident Tupolev Tu-134 DM-SCD Leipzig Airport (LEJ) [online], aviation-safety.net [dostęp 2019-12-18].
  10. 1 2 Harro Ranter, ASN Aircraft accident Ilyushin Il-18D DM-STL Luanda-4 de Fevereiro Airport (LAD) [online], aviation-safety.net [dostęp 2019-12-18].
  11. ↑ Harro Ranter, ASN Aircraft accident Ilyushin Il-62M DDR-SEW Berlin-Schönefeld Airport (SXF) [online], aviation-safety.net [dostęp 2019-12-18].
  12. ↑ German Air Force Fleet | Airfleets aviation [online], www.airfleets.net [dostęp 2019-12-18].
  13. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2019-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-18)].
  14. ↑ Fluggesellschaft der DDR: Als Interflug das letzte Mal abhob [online], aeroTELEGRAPH, 30 kwietnia 2016 [dostęp 2019-12-18] (niem.).
  15. ↑ 30 Stunden Flug für 50 Stunden Bangkok [online], www.tagesspiegel.de [dostęp 2019-12-18] (niem.).
  16. ↑ Norbert Koch-Klaucke, DDR-Airline : Das ist aus der Interflug geworden [online], Berliner Zeitung, 19 września 2018 [dostęp 2019-12-18] (niem.).