| Państwo działania | |
|---|---|
| Data urodzenia |
15 kwietnia 1946 |
| Data i miejsce śmierci |
2 października 2014 |
| Profesor doktor habilitowany nauk ekonomicznych | |
| Specjalność: historia gospodarcza | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1976 – historia |
| Habilitacja |
1992 – ekonomia |
| Profesura |
31 października 2007 |
| Funkcja Jednostka PAN |
członek |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Warszawski; Wydział Nauk Ekonomicznych; Katedra Historii Gospodarczej |
Jacek Kochanowicz (ur. 15 kwietnia 1946, zm. 2 października 2014 w Warszawie) – polski ekonomista, historyk gospodarki, profesor zwyczajny Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Syn Tadeusza, urzędnika Ministerstwa Pracy II RP, Centralnego Urzędu Planowania oraz Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej PRL, współpracownika rządu RP na uchodźstwie i Zofii z d. Ptaszyckiej, redaktorki technicznej, uczestniczki powstania warszawskiego. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Limanowskiego w Warszawie (1965).
Studia ekonomiczne na Wydziale Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1970. Doktoryzował się tamże pod kierunkiem Witolda Kuli w 1976. Po doktoracie dzięki wsparciu promotora odbył liczne zagraniczne wyjazdy naukowe. W 1992 habilitował się w oparciu o rozprawę pt. Spór o teorię gospodarki chłopskiej. Gospodarstwo chłopskie w teorii ekonomii i historii gospodarczej na Wydziale Nauk Ekonomicznych UW. W 2007 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych.
Był przez cały okres aktywności zawodowej związany z Katedrą Historii Gospodarczej UW, którą kierował od 2000. Ponadto od końca lat 70. do końca lat 80. XX w. pracował dydaktycznie na Wydziale Humanistycznym i Wydziale Ekonomiczno-Prawnym Filii UW w Białymstoku, w latach 1987–1990 w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, a od 2000 na Wydziale Historii Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego w Budapeszcie. Wypromował sześcioro doktorów, w tym troje polskich naukowców: Macieja Tymińskiego, Annę Sosnowską-Jordanovską i Piotra Korysia. Był członkiem Komitetu Naukoznawstwa PAN.
W latach 1980–1981 i 1994–1996 zasiadał w Senacie UW, od 1993 do 1994 także w Zarządzie Fundacji UW. Był od 1996 redaktorem naczelnym „Roczników Dziejów Społecznych i Gospodarczych”. W latach 1998–2006 pełnił funkcję wiceprezesa Międzynarodowego Stowarzyszenia Historii Gospodarczej.
Brał udział w wydarzeniach marca 1968, w 1980 współzałożył Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” na WNE UW. Nawiązał kontakty z członkami opozycji politycznej: Sewerynem Blumsztajnem, Ryszardem Bugajem, Heleną Łuczywo i Aleksandrem Smolarem. Później został członkiem zarządu i rady nadzorczej Fundacji im. Stefana Batorego, przewodniczył radzie nadzorczej Banku Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych. Ogłaszał artykuły w „Res Publice”, „Res Publice Nowej” (gdzie wchodził w skład redakcji, a następnie rady naukowej), „Gazecie Wyborczej” i „Przeglądzie Politycznym”.
Interpretował gospodarkę folwarczno-pańszczyźnianą w nowożytnej Europie Środkowo-Wschodniej w kategoriach zacofania i peryferyjności, podkreślając znaczenie podejścia instytucjonalnego w ekonomii.