 Karykatura Douceta, rys. Leonetto Cappiello | |
| Data i miejsce urodzenia |
19 lutego 1853 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
30 października 1929 |
| Zawód, zajęcie |
projektant mody |
| Narodowość | |
Jacques Doucet (ur. 19 lutego 1853 w Paryżu, zm. 30 października 1929 w Neuilly-sur-Seine) – francuski projektant mody, bibliofil, mecenas i kolekcjoner sztuki.
Urodził się w Paryżu 19 lutego 1853. Pochodził z rodziny związanej z handlem odzieżą: jego ojciec Édouard prowadził firmę z koszulami męskimi, matka Mathilde sklep z koronkami i bielizną damską, a rodzinne przedsiębiorstwa mieściły się przy rue de la Paix. W 1875 dołączył do rodzinnego interesu i rozszerzył jego działalność o projektowanie sukien i płaszczy, dzięki czemu dom Doucet szybko stał się jednym z ważniejszych paryskich domów mody. Jego kreacje słynęły z luksusowego wykończenia oraz bogatego wykorzystania szyfonu, koronki, aksamitu, jedwabiu, wstążek, koralików i haftów. Charakterystyczne dla jego stylu były także delikatne, inspirowane bielizną fasony oraz nawiązania do historycznych form ubioru, widoczne między innymi w krojach i dekoracji jego sukni.
Wśród klientek domu Douceta były słynne aktorki Cécile Sorel, Gabrielle Réjane i Sarah Bernhardt, co świadczyło o prestiżu marki w świecie paryskiej elity. Doucet wpływał również na przyszłość haute couture, zatrudniając i kształcąc młodych projektantów, wśród których byli Paul Poiret i Madeleine Vionnet.
Projektant prowadził również intensywną działalność kolekcjonerską, początkowo skupioną przede wszystkim na sztuce francuskiej XVIII wieku, m.in. na sztuce użytkowej. W jego zbiorach znalazły się między innymi dzieła Watteau, Fragonarda, Chardina i Huberta Roberta. Kolekcję prezentował w rezydencjach urządzanych tak, by malarstwo, meble i sztuka dekoracyjna tworzyły spójną całość.
W czerwcu 1912 sprzedał znaczną część swojej kolekcji sztuki XVIII wieku na słynnej aukcji w Galerie Georges Petit, co oznaczało przełom w jego zainteresowaniach kolekcjonerskich. Następnie zaczął intensywnie gromadzić dzieła impresjonistów, postimpresjonistów i artystów awangardowych, w tym Maneta, Cézanne’a, Van Gogha, Matisse’a, Picassa, Braque’a i Dè Chirica. Około 1915–1916 poznał Pabla Picassa. W 1924 kupił od niego obraz Panny z Awinionu (fr. Les Demoiselles d’Avignon), stając się pierwszym nabywcą tego dzieła.
Doucet stworzył również Bibliotekę Sztuki i Archeologii (fr. Bibliothèque d’art et d’archéologie), którą zgodnie ze swoim zamysłem przekazał Uniwersytetowi Paryskiemu w 1917 i która jest dziś związana z działalnością Narodowego Instytutu Historii Sztuki (fr. Institut national d’histoire de l’art). Od 1916 gromadził drugi zbiór rzadkich wydań i rękopisów, który zapisał Uniwersytetowi Paryskiemu. Stanowi on trwałe dziedzictwo Douceta na styku mody, sztuki, literatury i mecenatu.
Zmarł w Neuilly-sur-Seine 30 października 1929.
.jpeg)
.jpeg)
