Jakob Sievers

Jakob Sievers
Ilustracja
Portret z lat 1790–1795 pędzla Józefa Grassiego
Data i miejsce urodzenia

30 sierpnia 1731
Rakvere

Data i miejsce śmierci

23 lipca 1808
Valmiera

gubernator guberni nowogrodzkiej
Okres

od 1764
do 1776

Poprzednik

Stiepan Uszakow

Następca

Frantz Kliczka

Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)
Multimedia w Wikimedia Commons
Jakob Sievers
Яков Ефимович Сиверс
Ilustracja
generał
Data i miejsce urodzenia

19 sierpnia 1731
Rakvere

Data śmierci

23 lipca 1808

Przebieg służby
Lata służby

1759–1764

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego

Główne wojny i bitwy

wojna siedmioletnia

Jakob Johann Sievers (ros. Яков Ефимович Сиверс, Jakow Jefimowicz Siwiers; ur. 19 września 1731 w Wesenbergu, ob. Rakvere w Estonii, zm. 23 lipca 1808 w Bauenhofie w Liwonii, obecnie Bauņu muiža na Łotwie) – rosyjski generał, dyplomata, wolnomularz.

5 grudnia 1792 r. mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym Katarzyny II w Rzeczypospolitej, misję tę pełnił od 16 lutego do 28 grudnia 1793 roku.

Życiorys

Herb Rodzinny

Był bałtyckim Niemcem, pochodził ze zubożałej rodziny szlachty inflanckiej. W latach 1756–1763 brał udział w wojnie siedmioletniej. W latach 1759–1760 stał na czele komisji zajmującej się wymianą jeńców z Prusami. W 1764 został gubernatorem nowogrodzkim, w 1776 mianowany generał-gubernatorem nowogrodzkim, twerskim i pskowskim. Przeprowadził pomyślnie dla Rosji II rozbiór Polski, zatwierdzony na zwołanym w asyście rosyjskich armat sejmie grodzieńskim. Doprowadził do rozwiązania konfederacji targowickiej i zawiązania konfederacji grodzieńskiej. W uznaniu zasług dla imperium rosyjskiego car Paweł I nadał mu w 1798 tytuł hrabiego. W 1800 opuścił służbę państwową.

Był odznaczony Orderem Orła Białego (1793) i Orderem Świętego Stanisława (1793).

Pozostawił po sobie pamiętniki pt. Jak doprowadziłem do drugiego rozbioru Polski (Warszawa, 1992, ISBN 83-85083-25-1).

Przypisy

  1. 1 2 Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 271.
  2. ↑ Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792–1793, Warszawa 1993, s. 204–216.

Literatura