James Hansen

James E Hansen
Ilustracja
James Hansen, 2009
Data i miejsce urodzenia

29 marca 1941
Denison

Zawód, zajęcie

astrofizyk, klimatolog

Narodowość

amerykańska

Tytuł naukowy

profesor

Alma Mater

Uniwersytet Iowa

Uczelnia

Uniwersytet Kiotyjski
Uniwersytet Tokijski
Uniwersytet w Lejdzie
Uniwersytet Columbia (Earth Institute)
NASA Goddard Institute for Space Studies

Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

James E. Hansen (ur. 29 marca 1941 w Denison, Iowa) – amerykański astrofizyk i klimatolog.

Życiorys

Uzyskał magisterium z fizyki w 1965 i doktorat z fizyki w 1967. Pracował jako student fizyki i astronomii u Jamesa Allena. W latach 1981–2013 był dyrektorem NASA Goddard Institute for Space Studies w Nowym Jorku. Jest także profesorem na wydziale nauk o Ziemi i środowisku (ang. Department of Earth and Environmental Sciences) na Uniwersytecie Columbia. Hansen pracował nad wymianą radiacyjną w atmosferze, z początku żeby zrozumieć zachowanie atmosfery planety Wenus. Następnie pracował nad równaniem transferu promieniowania w atmosferze ziemskiej (czułości klimatu, wymuszanie radiacyjne). Przyczynił się do zrozumienia klimatu Ziemi poprzez pracę nad parametryzacją procesów fizycznych w modelach ogólnej cyrkulacji (ang. global climate model lub general circulation model GCM), zob. EdGCM, modele klimatu.

Wyniki badań były opublikowane w formie licznych artykułów naukowych, dydaktycznych i popularnonaukowych. J. Hansen jest też autorem popularnej książki Storms of my grandchildren.

W 1988 roku zeznawał przed komitetem kongresu USA, co wpłynęło na powszechniejsze zrozumienie problemu globalnego ocieplenia.

Jest członkiem Amerykańskiej Unii Geofizycznej i National Academy of Sciences. Otrzymał m.in. Dan David Prize (2007) i Medal Rossbiego (2009) – najwyższą nagrodę Amerykańskiego Towarzystwa Meteorologicznego.

Jest jednym z najbardziej wpływowych zwolenników tezy o antropogenicznych przyczynach globalnego ocieplenia. Wspiera ruchy społeczne, np. protestujące przeciwko działalności Massey Energy w Appalachach.

Publikacje (przykłady)

Przypisy

  1. ↑ NASA Goddard Institute for Space Studies (GISS). [w:] Strona internetowa GISS [on-line]. [dostęp 2019-03-29]. (ang.).
  2. 1 2 3 James E. Hansen, James Edward Hansen. [w:] Notable Names Database [on-line]. nndb.com. [dostęp 2019-03-25]. (ang.).
  3. 1 2 3 James Hansen Climate Scientist. B. 1941. [w:] Biography [on-line]. Americans Who Tell the Truth AWTT. [dostęp 2019-03-25]. (ang.).
  4. ↑ Dr. James E. Hansen; Scholarly Publications. [w:] Strona internetowa Climate Science, Awareness and Solutions Program Earth Institute [on-line]. Columbia University. [dostęp 2019-03-24]. (ang.).
  5. 1 2 James Hansen: Storms Of My Grandchildren: The Truth About The Climate Catastrophe And Our Last Chance To Save Humanity. Bloomsbury Publishing PLC, September 1st 2009, s. 320. ISBN 978-1-4088-0745-3.
  6. 1 2 James Hansen, „Storms of My Grandchildren”. [w:] Informacje o książce; ilustracje [on-line]. columbia.edu. [dostęp 2019-03-24]. (ang.).
  7. ↑ James Hansen, Makiko Sato, Pushker Kharecha i wsp. Young people’s burden: requirement of negative CO2 emissions. „Earth Syst. Dynam.”, s. 577–616, 2017. Copernicus Publications. DOI: 10.5194/esd-8-577-2017. (ang.).
  8. ↑ James Hansen, Pushker Kharecha, Makiko Sato. Climate forcing growth rates: doubling down on our Faustian bargain. „IOP Science – Environmental Research Letters”. 8 (1), 2013. IOP Publishing Ltd, Volume 8, Number 1. DOI: 10.1088/1748-9326/8/1/011006. (ang.).
  9. ↑ James Hansen, Pushker Kharecha, Makiko Sato i wsp. Assessing “Dangerous Climate Change”: Required Reduction of Carbon Emissions to Protect Young People, Future Generations and Nature. „PLOS ONE”. 12 (8; e81648), s. 1–26, 2013. DOI: 10.1371/journal.pone.0081648. ISSN 1932-6203. (ang.).
  10. ↑ James Hansen, Makiko Sato, Gary Russell, Pushker Kharecha. Climate sensitivity, sea level and atmospheric carbon dioxide. „Philosophical Transactions of the Royal Society A”. 371 (2001 (Discussion Meeting Issue ‘Warm climates of the past – a lesson for the future?’)), s. 1–31, 28 October 2013. Royal Society (United Kingdom). DOI: 10.1098/rsta.2012.0294. ISSN 1364-503X. (ang.).
  11. ↑ James Hansen, Makiko Sato, Pushker Kharecha, David Beerling, Robert Berner, Valerie Masson-Delmotte, Mark Pagani, Maureen Raymo, Dana L. Royer, James C. Zachos. Target Atmospheric CO2: Where Should Humanity Aim?. „Open Atmos. Sci. J.”, s. 217–231, 2008. DOI: 10.2174/1874282300802010217. (ang.).

Linki zewnętrzne