| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: historia gospodarcza, współczesne międzynarodowe stosunki gospodarcze | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja |
1977 |
| Profesura |
1994 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Wyższa Szkoła Inżynierska w Kielcach |
| Odznaczenia | |
    | |
Jan Naumiuk (ur. 24 listopada 1932 w Janowie Podlaskim, zm. 6 września 2014) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych.
W 1956 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Doktoryzował się w 1965 na Uniwersytecie Jagiellońskim, zaś habilitację uzyskał w 1977 roku. Początkowo pracował w Archiwum Państwowym w Kielcach, gdzie pełnił funkcję dyrektora i kustosza (1963–1964), natomiast od 1970 roku związany był z Wyższą Szkołą Inżynierską w Kielcach, przekształconą następnie w Politechnikę Świętokrzyską. Przez dwadzieścia lat był dyrektorem Instytutu Nauk Społecznych (1970–1990), zaś w 1990 roku objął kierownictwo Katedry Nauk Humanistycznych. W 1984 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1994 – profesora zwyczajnego. W latach 1984–1989 był nadto członkiem Komitetu Nauk Politycznych PAN, zaś od 1988 do 1990 przewodniczył Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Kielcach.
Uczeń Józefa Buszko i Stanisława Kalabińskiego. Specjalizował się w najnowszej historii Polski. Zajmował się ruchami społeczno-politycznymi (ze szczególnym uwzględnieniem ruchu robotniczego) oraz historią społeczno-gospodarczą Kielecczyzny i walkami niepodległościowymi prowadzonymi na tym terenie. Autor haseł w Polskim Słowniku Biograficznym i Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 1960), Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych (od 1976) i Kieleckiego Towarzystwa Naukowego (od 1962). Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.