| Data i miejsce urodzenia |
5 lutego 1942 | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data śmierci |
20 marca 2022 | ||||||||||||||||||||
| Wzrost |
169 cm | ||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||||||
Jan Pieszko (ur. 5 lutego 1942 w Drewiennikach, zm. 20 marca 2022) – piłkarz, trener. Środkowy napastnik, ale z czasem grał także na innych pozycjach, też w pomocy.
Piłkarz Darzboru Szczecinek (1958-1960), Bałtyku Gdynia (1961-1962), Zawiszy Bydgoszcz (1963-1967), Legii Warszawa (1967-1976). Dwukrotny mistrz Polski (1969, 1970), Zdobywca Pucharu Polski (1973), członek Galerii Sław Legii. Niezwykle skuteczny, instynktownie czujący strzeleckie szanse napastnik, silny punkt legionistów przez całe dziesięciolecie.
Po zakończeniu kariery pracował jako asystent trenera Legii. Od stycznia do kwietnia 1984 roku był szkoleniowcem Wisły Płock, później był asystentem trenera Bałtyku Gdynia, by w 1985 roku prowadzić ten klub jako pierwszy szkoleniowiec. Później trenował jeszcze Polonię Warszawa.
Na przełomie lat 80. i 90. był trenerem juniorskich reprezentacji Polski, przez pewien czas był także asystentem Andrzeja Strejlaua, gdy ten prowadził seniorską kadrę.
Postanowieniem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 7 listopada 2001 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla rozwoju sportu piłkarskiego, za działalność społeczną.
