Jan Stecki

Jan Stecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

22 marca 1871
Siedliska, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

30 czerwca 1954
Bełżyce

Minister spraw wewnętrznych
Okres

od 7 grudnia 1917
do 27 lutego 1918

Następca

Stefan Dziewulski (kierownik ministerstwa)

Minister spraw wewnętrznych
Okres

od 4 kwietnia 1918
do 5 września 1918

Poprzednik

Stefan Dziewulski

Następca

Zygmunt Chrzanowski

Senator III kadencji
Okres

od 9 grudnia 1930
do 17 stycznia 1934

Przynależność polityczna

Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Multimedia w Wikimedia Commons

Jan Stecki (ur. 22 marca 1871 w Siedliskach k. Lubartowa, zm. 30 czerwca 1954 w Bełżycach) – polski ekonomista, polityk, działacz organizacji ziemiańskich, minister w rządach Rady Regencyjnej, publicysta, senator I i III kadencji w II RP.

Życiorys

Członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i od 1893 Ligi Narodowej i Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego (do 1917). Współpracownik Głosu i Przeglądu Wszechpolskiego. Poseł do rosyjskiej I i II Dumy Państwowej. W latach 1917–1918 prezes Głównego Komitetu Ratunkowego w Lublinie. Był członkiem Komitetu Narodowego Polskiego (1914–1917). Był członkiem Komisji Realizacyjnej Tymczasowej Rady Stanu. W latach 1917–1918 minister spraw wewnętrznych w kolejnych gabinetach powołanych przez Radę Regencyjną poczynając od rządu Jana Kucharzewskiego. W maju 1918 zlecił utworzenie Związku Pracy dla złamania strajku robotników warszawskich podczas ich sporu z magistratem Piotra Drzewieckiego.

Od 1919 prezes Związku Ziemian w Warszawie. W latach 1922–1927 i 1930–1934 senator Rzeczypospolitej. W styczniu 1934 zrzekł się mandatu.

Od 1923 jeden z przywódców Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, po przewrocie majowym jeden z przywódców Stronnictwa Chrześcijańsko-Rolniczego związanego z rządzącym obozem piłsudczyków.

3 maja 1928 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Autor artykułów w „Ekonomiście” i „Gazecie Rolniczej”, podręcznika ekonomii politycznej oraz: książki W obronie prawdy (1928).

Przypisy

  1. ↑ Roman Dmowski, Polityka polska i odbudowanie państwa. Przedmową do obecnego wydania i komentarzem opatrzył Tomasz Wituch, t. II, Warszawa 1988, s. 202.
  2. ↑ Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 220.
  3. ↑ Rządowy Związek łamistrejków, „Czerwony Sztandar”, 14 (195), Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy, 1918, s. 7.
  4. ↑ M.P. z 1928 r. nr 111, poz. 175 „za zasługi na polu rozwoju i ugruntowania skarbowości poIskiej”.
  5. ↑ Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928.