| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
23 lipiec 1953 |
| Doktor habilitowany nauk technicznych | |
| Specjalność: drogi wodne śródlądowe, konstrukcje hydrotechniczne | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1982 |
| Habilitacja |
10 listopada 2004 – inżynieria środowiska |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
Jan Adam Winter (ur. 23 lipca 1953 w Wałbrzychu) – polski inżynier hydrotechnik, doktor habilitowany nauk technicznych. Specjalizuje się w drogach wodnych śródlądowych i konstrukcjach hydrotechnicznych. Profesor uczelni na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Wicedyrektor Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
W 1973 ukończył Technikum Budownictwa Wodnego w Zespole Szkół Zawodowych we Wrocławiu. Następnie ukończył studia na Politechnice Wrocławskiej, gdzie w latach 1978–2009 pracował naukowo i dydaktycznie w Zakładzie Budownictwa. W 1982 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Ciśnienie hydrodynamiczne działające na zamknięcie klapowe, przygotowanej pod kierunkiem Ryszarda Rogali. Rozprawa została wyróżniona indywidualną nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.
W latach 1991–1996 pracował w Przedsiębiorstwie Dostaw Inwestycyjnych i Eksportowych NAVIGA we Wrocławiu. W latach 1992–1994 pełnił funkcję kierownika budowy podczas remontu kapitalnego jazu na Odrze w Koźlu. Był także generalnym projektantem założeń techniczno-ekonomicznych stopnia wodnego Malczyce, przyjętych do realizacji przez resort ochrony środowiska. W latach 1996–1998 był generalnym projektantem w Hydroprojekcie Wrocław.
Po powodzi z 1997 uczestniczył w pracach dotyczących odbudowy infrastruktury hydrotechnicznej. We wrześniu tego roku na zlecenie Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej ocenił stan techniczny budowli Wrocławskiego Węzła Wodnego. Był autorem i generalnym projektantem rozwiązań odbudowy dolnego stanowiska zapory w Nysie oraz koryta Wilczki między Międzygórzem a Wilkanowem. Wspólnie z Januszem Zaleskim opracował Program dla Odry 2006.
W lipcu 1998 objął stanowisko dyrektora Biura Terenowego we Wrocławiu do spraw Usuwania Skutków Powodzi, działającego w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W 2000 został koordynatorem merytorycznym projektu modernizacji ochrony przeciwpowodziowej Wrocławskiego Węzła Wodnego.
W latach 2002–2006 był członkiem Krajowej Rady Gospodarki Wodnej pierwszej kadencji.
10 listopada 2004 Rada Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Krakowskiej nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie inżynierii środowiska, w specjalności inżynieria wodna, na podstawie pracy Śródlądowy transport wodny.
W 2005 był wiceprzewodniczącym Prezydium Komitetu Sterującego Programu dla Odry 2006. Został również członkiem Krajowej Rady Gospodarki Wodnej drugiej kadencji, obejmującej lata 2006–2010. W 2007 przewodniczył Radzie Programowej prac nad aktualizacją Programu dla Wisły i jej dorzecza do roku 2020.
W latach 2007- 2009 kierował Biurem do spraw Usuwania Skutków Klęsk Żywiołowych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. W latach 2009-2014 pracował w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej, w którym pełnił funkcję zastępcy dyrektora do spraw inżynierii i gospodarki wodnej. Prowadził zajęcia w Szkole Głównej Służby Pożarniczej oraz Wyższej Szkole Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej.
Był promotorem rozprawy doktorskiej Urszuli Opiał-Gałuszki pt. Model stężeń zanieczyszczeń biogennych w rzece w powiązaniu z gospodarką ściekową w zlewni (2011).
W latach 2014-2026 był pracownikiem Politechniki Warszawskiej. 1 marca 2015 został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Zakładzie Budownictwa Wodnego i Hydrauliki Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Na uczelni pracował następnie na stanowisku profesora uczelni.
W latach 2017–2018 przewodniczył Polskiemu Komitetowi Wielkich Zapór.
Był promotorem przygotowanej w IMGW-PIB w 2017 rozprawy doktorskiej Urszuli Stawieckiej, dotyczącej kumulacji substancji priorytetowych w osadach dennych zbiorników zaporowych na przykładzie zbiornika Klimkówka.
W 2017 przewodniczył komitetowi organizacyjnemu oraz współprzewodniczył komitetowi naukowemu XVII Międzynarodowej Konferencji Technicznej Kontroli Zapór.
W kadencji 2024–2027 jest członkiem Sekcji Konstrukcji Hydrotechnicznych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk. W 2025 współprzewodniczył Komitetowi Naukowemu XXI Międzynarodowej Konferencji Technicznej Kontroli Zapór oraz pełnił funkcję honorowego przewodniczącego jej Komitetu Organizacyjnego.
Jego prace dotyczą hydrodynamicznego oddziaływania wody na zamknięcia budowli wodnych, śródlądowych dróg wodnych i wpływu statków na drogę wodną. Jest współredaktorem monografii poświęconych eksploatacji, monitoringowi i bezpieczeństwu budowli hydrotechnicznych.