Jane Siberry

Jane Siberry

Jane Siberry na scenie clubu Hugh's Room w Toronto w 2007
Imię i nazwisko	Jane Siberry, poprzednio: Issa, poprzednio: Jane Siberry
Data i miejsce urodzenia	12 października 1955 Kanada (Toronto)
Pochodzenie	Guelph, Ontario, Kanada
Instrumenty	śpiew, gitara, fortepian, klawisze, komputer
Gatunki	new wave, rock, ambient, rock alternatywny, rock progresywny, muzyka eksperymentalna, adult contemporary, folk, pop, country, trip hop, jazz, kolaż dźwiękowy, spiritual, gospel
Zawód	muzyk, kompozytorka, wokalistka, twórczyni tekstów i piosenek, producent muzyczny
Aktywność	od 1981
Wydawnictwo	Sheeba Records, Duke Street, Open Air, Windham Hill, Street, East Side Digital, Reprise, Rhino
Współpracownicy
John Switzer, Brian Eno, k.d. lang, Hector Zazou, Peter Gabriel, Rebecca Jenkins, Holly Cole, Mary Margaret O’Hara, Victoria Williams
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jane Siberry (przez pewien czas Issa, ur. 12 października 1955 w Toronto) – kanadyjska wokalistka i kompozytorka, wyróżniająca się bardzo oryginalnym głosem i dorobkiem w muzyce nowej fali, rocku alternatywnym i adult contemporary (AC, dosłownie: współczesnej dla dorosłych).

Renoma

Popularność zdobyły jej drugi i trzeci albumy w połowie lat 80. XX wieku, przedstawiające takie radio-przyjazne utwory nowej fali jak „Mimi on the Beach” („Mimi na plaży”), „I Muse Aloud” („Dumam/Działam jako muza/na głos”) i „One More Colour” („Jeszcze jedna barwa”), a w latach 90. XX wieku, szeroko stosowany adult contemporary przebój „Calling All Angels” („Wzywając wszystkich aniołów”), w jednej wersji śpiewany duetem z k.d. lang i wykorzystanym w dwu filmach (Aż na koniec świata w reżyserii Wima Wendersa z 1991 i Podaj dalej z 1998), w finale pierwszego sezonu amerykańskiego serialu telewizyjnego Czarodziejki, oraz w niedawnym odcinku innego amerykańskiego serialu Sześć stóp pod ziemią z 2005 pt. „The Rainbow of Her Reasons” („Tęcza jej powodów”. epizod nr 57).

Natomiast, przykładowo, jej czwarty album, The Walking (Chodzenie) z 1988, początkowo spotkał się z chłodnym przyjęciem przez krytyków, którzy znając wcześniejszą popową muzykę Jane Siberry, nie mogli strawić samego rozmachu kompozytorskiego jej nowej muzyki lub docenić zastosowaną w niej wyrafinowaną technikę długich aranżacji rocku progresywnego, łączących dźwięki instrumentów klasycznych z nietuzinkową muzyką elektroniczną, jak i niepospolitych, egzotycznych melodii o znacznych różnicach rytmu i tempa z awangardowymi, poetyckimi tekstami typu performance. Z czasem jednak i ten album uznano za jeden z najlepszych, a zarazem najoryginalniejszych tej kompozytorki i wokalistki, z tym, że kompleksowo zakrawający na muzykę „trudną”. ten album nie jest uważany za przykład dostępnego wprowadzenia w twórczość Jane Siberry dla „radiogennych fanów”.

Jej kompozycja „One More Colour” („Jeszcze jedna barwa”) została zaśpiewana przez Sarah Polley na ścieżce dźwiękowej kanadyjskiego filmu z 1997 pt. Słodkie jutro (ang.: The Sweet Hereafter/fr.: De beaux lendemains), i została nagrana przez kanadyjski zespół Rheostatics na ich albumie Introducing Happiness z 1994.

Nagrała tradycyjną nowofundlandzką pieśń ludową „She's Like the Swallow” („Ona jest jak jaskółeczka”) na albumie z 1994 francuskiego producenta muzycznego Hectora Zazou, który ukazał się pt. Chansons des mers froides (Pieśni z zimnych mórz).

Pomimo istnienia zakorzenionej opinii, że jest lesbijką i tego, że jej muzyka ukazała się na kompilacji marketingowo przeznaczonej dla słuchaczek o tymże samookreśleniu, Issa jeszcze nigdy nie wypowiedziała się publicznie na temat swojej seksualności.

Nagroda Rady Kanady do Spraw Sztuki 2005

W 2005 Jane Siberry została nagrodzona przez Canada Council for the Arts (Radę Kanady do Spraw Sztuki) coroczną nagrodą pieniężną Victor Martyn Lynch-Staunton Award jako wybitna obecnie tworząca artystka z dorobkiem w muzyce.

Nowatorski marketing muzyki w sieci

W 2005, Jane Siberry jako pierwsza zastosowała tryb cen określanych przez konsumentów jej muzyki w dostępie sieciowym, w tym gratis. Chętni do ściągania muzyki cyfrowej ze sklepu mieli następujące alternatywy, po określeniu skąd się łączą (z Kanady, USA, lub spoza Ameryki Północnej), z uwagi na różnice w stosowanym prawie:

• „podarunek od Jane” (ang.: a gift from Jane: $0)
• zapłatę natychmiastową – cena pozostawiona do ustalenia przez konsumenta;
• zapłatę kiedyś w przyszłości – cena pozostawiona do ustalenia przez konsumenta;
• cenę zwykłą – np. w przypadku konsumenta z USA, zazwyczaj:
  • $0,99 USD/utwór-piosenkę,
  • $9,99 USD/album skompresowany z przepływnością (ang.: bitrate) 128 kbps,
  • $11,11 USD/album skompresowany z przepływnością 192 kbps);
• „dla celów promocji” (ang.: promotion: $0).

Na stronie sieciowej sklepu ogłaszane były dane statystyczne aktualnych pobrań cyfrowych, tj. ile zostało wykonanych procentowo w każdej kategorii cenowej i jaka była średnia cena płacona przez konsumentów, i ile procentowo zapłacono poniżej lub powyżej ceny zwykłej, a ile po tej właśnie cenie.

Nagrania Jane Siberry/Issy są obecnie osiągalne na jej oficjalnej stronie w sieci, za darmo, tylko w postaci przekazu w formacie mp3 (i niektóre jako pliki AIFF), żeby kompletnie wyeliminować odpady tworzyw sztucznych.

Dyskografia

Albumy wydane przez Jane Siberry:

• Jane Siberry (1981)
• No Borders Here (1984)
• The Speckless Sky (1985)
• The Walking (1987)
• Bound by the Beauty (1989)
• When I Was a Boy (1993)
• A Collection 1984-1989 (1995, kompilacja)
• Summer in the Yukon (1995, kompilacja)
• Maria (1995)
• Teenager (1996)
• A Day in the Life (1997)
• Child: Music for the Christmas Season (1997)
• Lips: Music for Saying It (1999)
• Tree: Music for Films and Forests (1999)
• Hush (album) (2000)
• City (2001)
• Love is Everything: The Jane Siberry Anthology (2002)
• Shushan the Palace: Hymns of Earth (2003)
• Dragon Dreams (2008, jako Issa)
• With What Shall I Keep Warm? (2009)

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna, w tym cała dyskografia za darmo (ang.)
• Jane Siberry wykonuje "She's like a Swallow" live (ang.)
• Jane Siberry, "The Lobby" z albumu The Walking, w eksperymentalnym wideo (ang.)