| terytorium nieinkorporowane | |||||
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Data powstania |
1858 | ||||
| Powierzchnia |
4,5 km² | ||||
| Populacja • liczba ludności |
| ||||
| Strefa czasowa |
UTC -11 | ||||
| Położenie na mapie | |||||
| Położenie na mapie | |||||
| 0,37207°S 159,99699°W/-0,372070 -159,996990 | |||||
Jarvis (ang. Jarvis Island) – wyspa koralowa na południowym Pacyfiku, w połowie drogi między Hawajami a Wyspami Cooka. Jest to niezamieszkane terytorium nieinkorporowane Stanów Zjednoczonych o powierzchni 4,5 km². Jej współrzędne geograficzne to 0°22′S 160°01′W/-0,366667 -160,016667. Jej płaska powierzchnia, w większości piaszczysta, wznosi się maksymalnie do 7 m n.p.m.
Jest to jedyna, oprócz Samoa Amerykańskiego, posiadłość Stanów Zjednoczonych położona na półkuli południowej.
Wyspa została odkryta w 1821 r. przez kapitana Browna na brytyjskim statku „Eliza Francis”. Wyspa stała się posiadłością USA w 1858 na podstawie Ustawy o wyspach z guanem. Złoża guana były wydobywane w latach 1857-1879. W 1889 r. wyspa została zaanektowana przez Wielką Brytanię, ale nie była eksploatowana. Stany Zjednoczone ponownie odzyskały ją w 1935 roku. W 1942 r. ewakuowano kolonistów z powodu ataków japońskich wojsk, od tego czasu wyspa pozostaje niezamieszkana. W 1974 r. utworzono Jarvis Island National Wildlife Refuge, włączając wyspę do systemu rezerwatów przyrody.
Wyspa nie jest dostępna dla zwiedzających, wstęp możliwy jest wyłącznie po uzyskaniu specjalnego zezwolenia.