| Plan jaskini | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Położenie |
Wyżyna Olkuska |
| Właściciel | |
| Długość |
73 m |
| Głębokość |
1 m |
| Deniwelacja |
8 m |
| Wysokość otworów |
435 m n.p.m. |
| Ekspozycja otworów |
ku SW, N, SE |
| Kod |
J.Olk.I-10.09 |
Położenie na mapie gminy Olkusz | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa małopolskiego | |
Położenie na mapie powiatu olkuskiego | |
Jaskinia Gorenicka – jaskinia na południe od wsi Gorenice, Góry Kominki i Góry Kamionka na granicy gminy Olkusz z gminą Krzeszowice i na północny zachód od Doliny Eliaszówki w województwie małopolskim. Znajduje się na zalesionym obszarze Wyżynie Olkuskiej będącej częścią Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej.



Większa część korytarzy Jaskini Gorenickiej jest jasna. Główny ciąg jaskini tworzy kręty korytarz łączący dwa otwory. W rozszerzeniu korytarza znajduje się 7-metrowy komin, który wyprowadza na powierzchnię nad skałami. Spod niego prowadzi w głąb masywu ciasny, 15-metrowej długości korytarz, zamknięty „polewą”. Korytarze jaskini są wymodelowane przez wodę. Namulisko zostało całkowicie wyeksploatowane, w związku z tym pełny profil korytarzy ma zaznaczony wyraźnie dawny poziomem namuliska.
Jaskinia znana jest od dawna, ale odwiedzana jest rzadko, znajduje się bowiem na uboczu, z dala od głównych dróg i szlaków turystycznych. W roku 1878 wyeksploatowano namulisko na cele nawozowe specjalnie wykopanym pionowym otworem. Powodem takiego rozwiązania była odmowa zezwolenia właściciela terenu, na którym znajdowały się naturalne otwory jaskini – klasztoru w Czernej – na prowadzenie eksploatacji. Römer pisze: Znaleziono w nim liczne kości ludzkie, ceramikę, narzędzia krzemienne, spaleniska oraz kości niedźwiedzia jaskiniowego, renifera i mamuta, a także licznie zwierząt współczesnych. W 1911 r. S.J. Czarnowski wymienia jaskinie pod nazwą Jaskinia Paczółtowicka, ale błędnie podaje jej lokalizację. Po raz pierwszy sporządził plan i opis jaskini Kazimierz Kowalski w 1951 r. Aktualny plan jaskini sporządzili A. Górny i M. Szelerewicz na podstawie planów i pomiarów M. Czepiela.