Jerzy Gelbard

Jerzy Gelbard
Data i miejsce urodzenia

9 lutego 1894
Częstochowa

Data śmierci

lipiec 1944

Narodowość

żydowska

Alma Mater

Politechnika Warszawska

Praca
Styl

modernizm

Biuro

Biuro Projektów Jerzy Gelbard i Roman Sigalin – Architekci SARP

Budynki

Adria

Kamienica Juliana Glassa przy ul. Lwowskiej 7 w Warszawie z charakterystyczną dla twórczości Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina wykuszową fasadą

Jerzy Gelbard (ur. 9 lutego 1894 w Częstochowie, zm. w lipcu 1944) – polski architekt, kolekcjoner, malarz i grafik.

Życiorys

Był synem stomatologa Adolfa i Gustawy z d. Kohn. W 1912 ukończył gimnazjum w Częstochowie i podjął studia z architektury w paryskiej École nationale supérieure des beaux-arts, które przerwał wybuch I wojny światowej w 1914.

Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej; jako ochotnik służył w Pierwszym Pułku Artylerii Ciężkiej. Następnie studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (uzyskał dyplom tej uczelni w 1922) i jednocześnie (od 1920) kontynuował studia w École nationale supérieure des beaux-arts. W dwudziestoleciu międzywojennym prowadził w Warszawie biuro architektoniczne z Romanem Sigalinem. Obaj architekci zaprojektowali wspólnie m.in. szereg luksusowych kamienic o charakterystycznych wykuszowych fasadach.

Od I wojny światowej zajmował się sztukami pięknymi. Tworzył obrazy, w tym krajobrazy i portrety, rysunki, plakaty, litografie, a dla czasopisma „Skamander” grafiki. W 1923 wraz z kolegami – Tadeuszem Gronowskim, Antonim Bormanem i Janem Mucharskim − otworzył w Warszawie atelier graficzne „Plakat”. Brał udział w kilku wystawach plastycznych w Polsce oraz w Paryżu. W malarstwie stosował różne techniki, m.in. pastel, gwasz, akwarelę, olejną. Plakaty jego autorstwa znajdują się w kolekcji Muzeum Plakatu w Wilanowie, a rysunek w warszawskim Muzeum Narodowym. W 1921 wydał tekę zatytułowaną „Cyrk”, zawierającą 20 barwnych autolitografii oraz wierszy Antoniego Słonimskiego.

W czasie okupacji niemieckiej, od listopada 1940, przebywał w warszawskim getcie. W latach 1940 i 1942 Niemcy zrabowali jego kolekcję dzieł sztuki (nie została odnaleziona po wojnie). Później ukrywał się po „stronie aryjskiej” u Kazimiery Żuławskiej. Aresztowany przez Niemców trafił na Pawiak, a następnie do obozu koncentracyjnego na Majdanku. Zginął w 1944, prawdopodobnie już po opuszczeniu wyzwolonego obozu.

Życie prywatne

Był mężem Izabeli Stachowicz, którą poznał i poślubił w czasie pobytu w Paryżu.

Ważniejsze prace architektoniczne