| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
historyk literatury, bibliotekarz |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |
Jerzy Tynecki (ur. 10 kwietnia 1935 w Rumianie, zm. 3 stycznia 1992 w Łodzi) – polski historyk literatury, bibliotekarz, pracownik Uniwersytetu Łódzkiego oraz Biblioteki Uniwersyteckiej w Łodzi.
W latach 1952–1957 studiował polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim (UŁ). W 1969 doktoryzował się na Wydziale Filologicznym UŁ na podstawie rozprawy Zarys monograficzny życia i twórczości Tadeusza Micińskiego (promotor prof. dr Zdzisław Skwarczyński). W 1972 złożył państwowy egzamin dla bibliotekarzy dyplomowanych. W 1977 zdał kolokwium habilitacyjne zakończone pozytywną uchwałą Rady Wydziału Filologicznego UŁ w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych, której nie zatwierdziła Centralna Komisja Kwalifikacyjna ds. Kadr Naukowych.
Przedmiotem jego zainteresowań historycznoliterackich była głównie twórczość Tadeusza Micińskiego i Emila Zegadłowicza.
Pracował kolejno w Archiwum Państwowym w Łęczycy (1956–1958), Łódzkim Domu Kultury (1959–1964), Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Łodzi (1965–1967), Bibliotece Uniwersyteckiej w Łodzi (1968–1972), a w latach 1972–1982 na stanowisku adiunkta w Zakładzie Literatury Nowożytnej Instytutu Filologii Polskiej UŁ.
Był sekretarzem (1969–1973) i prezesem (1975–1977) Oddziału Łódzkiego Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza, członkiem Komisji Historii Literatury Wydziału I Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich.
Przez wiele lat związany był zawodowo z Biblioteką Uniwersytecką w Łodzi: w latach 1968–1972 pracował w Oddziale Opracowania Zbiorów oraz w Oddziale Gromadzenia i Uzupełniania Zbiorów; od 1982 na stanowisku kustosza dyplomowanego (od 1988 – starszego kustosza dyplomowanego) w Oddziale Zbiorów Specjalnych, a od 1988 w Oddziale Prac Naukowych – w Pracowni Słownika pracowników książki polskiej.
Zginął tragicznie w wypadku tramwajowym w Łodzi.