Jim Wallace

Młodość, wykształcenie i kariera zawodowa

Urodził się i wychował w Annan, w hrabstwie Dumfriesshire. W 1972 ukończył studia prawniczo-ekonomiczne w Downing College(inne języki) na Uniwersytecie w Cambridge. W 1977 otrzymał doktorat w dziedzinie prawa na Uniwersytecie Edynburskim. W 1979 uzyskał uprawnienia adwokackie i prowadził praktykę prawniczą do 1983. W 1997 otrzymał tytuł radcy królewskiego (ang. Queen’s Counsel(inne języki)).

Działalność polityczna

Wstąpił do Partii Liberalnej w 1972. W 1979(inne języki) kandydował do Izby Gmin z okręgu wyborczego Dumfriesshire(inne języki), nie uzyskując wówczas mandatu. W tym samym roku, również bez powodzenia, kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W 1983(inne języki) został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin z okręgu wyborczego Orkney and Shetland(inne języki), w którym zastąpił Jo Grimonda (lidera Partii Liberalnej w latach 1956–1967). Uzyskiwał reelekcje poselskie z tego samego okręgu w kolejnych wyborach, w: 1987(inne języki), 1992 i 1997. W 1988, w wyniku zjednoczenia Partii Liberalnej z Partią Socjaldemokratyczną, stał się członkiem partii Liberalnych Demokratów. W latach 1992–2005 był liderem wchodzącej w jej skład Szkockiej Partii Liberalnych Demokratów (SPLD). Od 1988 do 1992 sprawował funkcję głównego whipa Liberalnych Demokratów w Izbie Gmin. Opowiadał się za zwiększaniem samodzielności krajów Zjednoczonego Królestwa i utworzeniem parlamentu w Szkocji, co nastąpiło w wyniku referendum z 1997. Uczestniczył w pracach przygotowujących reformę decentralizacyjną.

W 1999 kandydował w pierwszych wyborach(inne języki) do Parlamentu Szkockiego. Zdobył wówczas mandat w okręgu wyborczym obejmującym Orkady. W 2003(inne języki) został ponownie wybrany z tego samego okręgu. 19 maja 1999, w kierowanym przez Donalda Dewara rządzie Szkocji, objął stanowiska zastępcy pierwszego ministra oraz ministra sprawiedliwości (był to gabinet koalicyjny utworzony przez Szkocką Partię Pracy i Szkocką Partię Liberalnych Demokratów). W październiku 2000 (po śmierci Dewara), Jim Wallace tymczasowo wykonywał obowiązki pierwszego ministra – do czasu powołania rządu Henry’ego McLeisha. Ponownie pełnił te obowiązki w listopadzie 2001 od czasu rezygnacji McLeisha z urzędu (w związku z ujawnieniem faktu nielegalnego podnajmowania przez niego pomieszczeń biurowych, tzw. Officegate(inne języki)), do utworzenia rządu przez Jacka McConnella. Po kolejnych wyborach do Parlamentu Szkockiego (w 2003), Wallace pozostał na stanowisku zastępcy szefa rządu oraz objął urząd ministra ds. przedsiębiorczości i uczenia się przez całe życie. Po wyborach do parlamentu brytyjskiego w 2005, Jim Wallace ogłosił swoją rezygnację ze stanowisk rządowych oraz z funkcji lidera SPLD. Pozostał w składzie Parlamentu Szkockiego do czasu następnych wyborów, w 2007.

W tym samym roku otrzymał tytuł barona (baron Wallace of Tankerness) i został powołany do Izby Lordów, jako par dożywotni. 15 października 2013 został liderem Liberalnych Demokratów w wyższej izbie brytyjskiego parlamentu. W związku z koalicyjnym charakterem gabinetu Davida Camerona, objął wówczas stanowisko zastępcy przewodniczącego Izby Lordów – które sprawował do końca istnienia koalicji rządowej Partii Konserwatywnej i Liberalnych Demokratów, w 2015. W 2016 zrezygnował ze stanowiska lidera partii w Izbie Lordów. W latach 2021–2022 sprawował urząd moderatora Zgromadzenia Ogólnego Kościoła Szkocji. Na ten okres zawiesił swoje członkostwo w partii.

Życie prywatne

W 1983 ożenił się z pisarką Rosemary Fraser, z którą miał dwie córki.

Śmierć

Zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych operacją serca.