 | |
| Pseudonim |
The Old Master |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
25 listopada 1874 |
| Data i miejsce śmierci |
10 sierpnia 1910 |
| Obywatelstwo | |
| Wzrost |
169 cm |
| Styl walki |
praworęczny |
| Kategoria wagowa |
lekka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk |
196 |
| Zwycięstwa |
145 |
| Przez nokauty |
100 |
| Porażki |
10 |
| Remisy |
16 |
Joe Gans, właśc. Joseph Gant (ur. 25 listopada 1874 w Baltimore, zm. 10 sierpnia 1910 tamże) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej, uznawany za jednego z najwybitniejszych pięściarzy tej kategorii w historii.
Był pierwszym Afroamerykaninem, który zdobył pas zawodowego mistrza świata w boksie. Był znany ze znakomitej techniki i przemyślanego sposobu walki. Obdarzony doskonałym wyczuciem dystansu, unikał ciosów przeciwnika i z powodzeniem kontratakował.
Pierwsze walki zawodowe Gans stoczył w 1891. W 1895 i 1897 dwukrotnie zremisował z Youngiem Griffo. Po odniesieniu serii zwycięstw ze znanymi przeciwnikami, które spowodowały, że był uważany za „czarnego” mistrza świata wagi lekkiej, zmierzył się w walce o uniwersalny tytuł 23 marca 1900 w Nowym Jorku z posiadaczem mistrzowskiego pasa Frankiem Erne. Przegrał w 12. rundzie wskutek kontuzji oka, która uniemożliwiała mu dalszą walkę. W tym samym roku Gans m.in. pokonał Younga Griffo przez techniczny nokaut w 8. rundzie i przegrał przez nokaut w 2. rundzie z Terrym McGovernem.
12 maja 1902 w Fort Erie w Kanadzie Gans znokautował Franka Erne już w 1. rundzie i został nowym mistrzem świata w wadze lekkiej. Wielokrotnie bronił zdobytego tytułu, przy czym dokładne ustalenie, stawką których walk było mistrzostwo świata, jest trudne, ponieważ nie było w tym czasie organizacji zarządzającej prawami do tytułu mistrza świata. Poniżej znajduje się wykaz skutecznych walk Gansa w obronie mistrzostwa:
| Data | Miejsce | Oponent | Wynik | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| 27 czerwca 1902(dts) | San Francisco | George „Elbows” McFadden | techniczny nokaut w 3. rundzie | |
| 24 lipca 1902(dts) | Oakland | Rufe Turner | nokaut w 15. rundzie | |
| 13 października 1902(dts) | Fort Erie | Kid McPartland | nokaut w 5. rundzie | |
| 14 listopada 1902(dts) | Baltimore | Charley Sieger | techniczny nokaut w 14. rundzie | |
| 1 stycznia 1903(dts) | New Britain | Gus Gardner | dyskwalifikacja w 11. rundzie | |
| 11 marca 1903(dts) | Hot Springs | Steve Crosby | techniczny nokaut w 11. rundzie | |
| 12 stycznia 1904(dts) | Detroit | Willie Fitzgerald | wygrana na punkty | |
| 31 października 1904(dts) | San Francisco | Jimmy Britt | dyskwalifikacja w 5. rundzie | |
| 23 lipca 1906(dts) | Seattle | Dave Holly | wygrana na punkty | |
| 3 września 1906(dts) | Goldfield | Battling Nelson | dyskwalifikacja w 42. rundzie | |
| 1 stycznia 1907(dts) | Tonopah | Kid Herman | nokaut w 8. rundzie | |
| 9 września 1907(dts) | San Francisco | Jimmy Britt | techniczny nokaut w 6. rundzie | |
| 27 września 1907(dts) | Los Angeles | George Memsic | wygrana na punkty | |
| 14 maja 1908(dts) | San Francisco | Rudy Unholz | techniczny nokaut w 11. rundzie |
Na szczególną wzmiankę zasługuje walka Gansa z Battlingiem Nelsonem z Danii, który był uważany wówczas za najwybitniejszego białego boksera w wadze lekkiej. Promotorem tego pojedynku był Tex Rickard. 3 września 1906 Gans dominował w walce, mając dwukrotnie Nelsona na deskach. W 33. rundzie Gans złamał prawą rękę, ale kontynuował pojedynek. Nelson nie widział na lewe oko i obficie krwawił, gdy w 42. rundzie celowo uderzył Gansa poniżej pasa i został zdyskwalifikowany. Był to najdłuższy pojedynek o tytuł mistrza świata w historii walk według Queensberry Rules.
Oprócz walk w obronie pasa mistrza świata w wadze lekkiej Gans stoczył w tych latach wiele innych pojedynków z cięższymi od siebie przeciwnikami. 8 grudnia 1903 w Bostonie pokonał go Sam Langford. 30 września 1904 w San Francisco Gans zremisował z mistrzem świata w wadze półśredniej Joe Walcottem; nie jest jasne, czy tytuł w wadze półśredniej był stawką tego pojedynku. 19 maja 1905 zremisował z Mikiem „Twin” Sullivanem, a 19 stycznia 1906 w San Francisco znokautował go w 15. rundzie odbierając mu tytuł mistrza świata w wadze półśredniej. Wygrał z nim również w kolejnej walce 17 marca tego roku. Nie bronił jednak tytułu w wadze półśredniej, koncentrując się na utrzymaniu pasa w wadze lekkiej. 15 czerwca 1906 stoczył walkę no decision z Harrym Lewisem.
4 lipca 1908 w Colma Gans stracił tytuł mistrza świata w wadze lekkiej, gdy Battling Nelson znokautował go w 17. rundzie. W tym czasie Gans odczuwał już skutki gruźlicy. Nelson wygrał również w kolejnej walce przez nokaut w 21. rundzie. Potem Gans stoczył tylko jedną walkę w 1909 i zmarł w następnym roku na gruźlicę.
Joe Gans został wybrany podczas pierwszej elekcji w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.