| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Joseph Haas (ur. 19 marca 1879 w Maihingen, zm. 30 marca 1960 w Monachium) – niemiecki kompozytor.
Początkowo pracował jako nauczyciel w szkołach ludowych w Augsburgu i Monachium. W latach 1904–1908 studiował w Monachium i Lipsku u Maxa Regera (kompozycja), Karla Straubego (organy) i Adolfa Ruthardta (fortepian). W 1909 roku otrzymał nagrodę fundacji im. Arthura Nikischa za Sonatę op. 21. Od 1911 roku wykładał w konserwatorium w Stuttgarcie. Był współorganizatorem odbywającego się od 1921 roku festiwalu muzyki współczesnej w Donaueschingen. W 1921 roku osiadł w Monachium, gdzie był profesorem kompozycji (od 1924) i dyrektorem katedry muzyki kościelnej (od 1925) w Akademie der Tonkunst. W 1930 roku przyjęty został na członka Preußische Akademie der Künste. Jako osoba głęboko religijna przeciwstawiał się narodowemu socjalizmowi. Po 1945 roku zajął się odbudową monachijskiej Hochschule für Musik, w latach 1946–1950 był jej rektorem. W 1950 roku przeszedł na emeryturę. Otrzymał tytuł doktora honorisa causa Pontificium Institutum Musicae Sacrae w Rzymie (1953) i Uniwersytetu Monachijskiego (1954).
Opublikował biografię Maxa Regera (Bonn 1949), ukazał się także zbiór jego artykułów i mów pt. Reden und Aufsätze (Moguncja 1964). Od 1949 roku działa Joseph-Haas-Gesellschaft, zajmujące się promocją muzyki kompozytora.
Silny wpływ na styl Haasa wywarła zaadaptowana od Maxa Regera technika kontrapunktyczna osadzona w sferze rozszerzonej tonalności oraz niemiecka muzyka ludowa. W początkowym okresie swojej twórczości uprawiał małe formy w stylu późnoromantycznym, z licznymi nawiązaniami do niemieckiego folkloru. W latach 20. XX wieku zwrócił się ku muzyce religijnej o charakterze użytkowym, również o silnie narodowym rysie. W swojej twórczości odwoływał się do dawnych wzorców, przykładając wagę do warsztatu kompozytorskiego i zrozumiałości utworu, świadomie odrzucając współczesne eksperymenty formalne i poszukiwania dźwiękowe.
(na podstawie materiałów źródłowych)