| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| profesor nauk pedagogicznych | |
| Specjalność: teoria i metodyka wychowania | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura | |
| Uczelnia |
Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie |
| Odznaczenia | |
Julian Radziewicz (ur. 29 maja 1937 w Konstancinie-Jeziornie, zm. 4 sierpnia 2007) – polski pedagog, publicysta, profesor doktor habilitowany Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Specjalista w zakresie zastosowania dialogu pedagogicznego w praktyce, oraz w dziedzinie samorządności i demokracji szkolnej. Autor publikacji naukowych, recenzent i promotor prac doktorskich. Redaktor naczelny czasopisma pedagogicznego „Nasza Szkoła”. Członek Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Kawaler Orderu Uśmiechu, który odebrał z rąk kanclerza Cezarego Leżeńskiego.
Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z 1960 r. Był wykładowcą Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, kierownikiem Zakładu Pedeutologii, prorektorem do Spraw Dydaktyki i Spraw Studenckich w latach 1991–1996, oraz wykładowcą Wydziału Pedagogiki Gdańskiej Wyższej Szkoły Pedagogiki. Współtwórca i wieloletni wykładowca Kolegium Edukacji Specjalnej Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Długoletni pracownik naukowy Instytutu Badań Edukacyjnych w Warszawie, wicedyrektor placówki w latach 1990–1991 oraz członek Rady Naukowej.
W czasach stanu wojennego (od lutego 1982) współpracował przy wydawaniu podziemnego pisma oświatowego "Tu Teraz” (pisał pod pseudonimami „Bartosz Pieczyski", „Sara Wołkowyska", „LODA U-KOS", „Redaktor naczelny"), a w 1985 założył czasopismo „Edukacja i Dialog”, które ukazuje się do dziś[kiedy?]. Podczas obrad Okrągłego Stołu był ekspertem strony społecznej przy podstoliku ds. młodzieży. Po wyborach w czerwcu 1989 był też redaktorem naczelnym czasopisma "Nowa Szkoła” (do grudnia 2000).
Miesięcznik „Edukacja i Dialog”, którego był redaktorem naczelnym do czerwca 2007, wymyślił w czasie stanu wojennego, kiedy próbował zjednoczyć rozbite środowisko nauczycielskie wokół idei nowatorstwa pedagogicznego w praktycznym zastosowaniu. Był entuzjastą samorządu uczniowskiego oraz demokracji szkolnej, pedagogiem nie tylko z krwi, ale również z tzw. kośćcem. Po przełomie w 1989 oddał czasopismo pod skrzydła Społecznego Towarzystwa Oświatowego, z którym współpracował od początku istnienia tej organizacji jako doradca ds. dydaktyki. Jego artykuły na łamach „EiD” cieszyły się ogromnym powodzeniem wśród czytelników.