.jpg) | |
 pułkownik dyplomowany łączności | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 kwietnia 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 kwietnia 1965 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1946 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Centrum Wyszkolenia Łączności |
| Stanowiska |
dyrektor nauk |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
      | |
Juliusz Zygmunt Ornatowski (ur. 10 kwietnia 1892 w Radawie, zm. 12 kwietnia 1965 w Poznaniu) – pułkownik dyplomowany łączności Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się 10 kwietnia 1892 w Radawie, w ówczesnym powiecie jarosławskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Eleonory z Przyłęckich. Absolwent szkoły średniej w Czerniowcach i późniejszy student Uniwersytetu.
W 1914 wcielony do armii austro-węgierskiej w której ukończył szkołę oficerską w St. Pölten. Jego oddziałem macierzystym był pułk telegraficzny. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów piechoty. Na porucznika rezerwy awansował ze starszeństwem z 1 lutego 1918 w korpusie oficerów piechoty.
Od 19 lutego 1919 żołnierz Wojska Polskiego, który w stopniu porucznika uczestniczy w walkach na froncie wschodnim. Pełnił tam m.in. funkcje: szefa łączności GO Kowel i Frontu Podolskiego, d-cy radiotelegrafistów w 6 Armii, kierownika Referatu Wojsk Łączności MSWojsk., z-cy szefa Wojskowej Komisji Łączności Sztabu Głównego (IV Oddziału).
"Za wybitne zasługi, bohaterstwo i osobiste poświęcenie w czasie wyprawy na Kijów, odznaczony został VM nr 5172".
1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności. Ukończył w latach 1925–1927 Wyższą Szkołę Wojenną, po niej został mianowany dyrektorem nauk i p.o. komendanta Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu. W marcu 1929 został przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta. W marcu 1932 został zatwierdzony na stanowisku komendanta. W listopadzie tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 31 maja 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.
Do 1939 pracował w LOPP w Lublinie. Zmobilizowany w kampanii wrześniowej został Szefem Wyszkolenia w Dowództwie Wojsk Łączności MSWojsk., następnie internowany w Rumunii. Przedostał się do Francji i od maja 1940 pracował w Ośrodku Wojsk Łączności. Następnie w Anglii od lipca 1940 do 1942 jako dyrektor nauk Centrum Wyszkolenia Łączności. W lutym 1942 przeszedł do Brygady Szkolnej, gdzie pełnił funkcje: szefa łączności, szefa Oddziału Organizacyjnego, zastępcy szefa sztabu. W maju 1945 awansował na pułkownika.
21 listopada 1946 wrócił do Polski. Po powrocie pracował w spółdzielczości. Zmarł 12 kwietnia 1965 w Poznaniu. Został pochowany na cmentarzu Oliwskim (kwatera 8-4-6).
Żonaty od 1922 z Zofią Osińską, mieli troje dzieci.
27 listopada 1932 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.
