K136 Kooryong
Historia
Prace projektowe nad nowym systemem rakietowym zostały rozpoczęte przez południowokoreańską Agencję Rozwoju Obronności w 1973 roku jako odpowiedź na pozyskanie przez Koreę Północną sowieckich systemów BM-21 Grad. Testy został ukończone w 1978 roku, a trzy lata później na uzbrojenie została przyjęta pierwsza wersja oznaczona K136. W latach 1987–1991 wprowadzono do służby ulepszoną wersję o oznaczeniu K136A1, w której zastosowano wyrzutnię ze stali nierdzewnej oraz nowy mechanizm hydrauliczny. Pojazd wraz z wyrzutnią produkowały zakłady Daewoo Heavy Industries, a rakiety Hanwha.
Charakterystyka
System wykorzystuje jako nośnik licencyjną amerykańską ciężarówkę KM809A1 w układzie 6x6. Posadowiono na niej 36-lufową wyrzutnię rakiet w kształcie prostokąta po dziewięć luf w jednej linii w czterech rzędach, która może się obracać w pełnym zakresie wokół własnej osi. Pełne przeładowanie zestawu trwa 10 minut. Wozy amunicyjne, wspierające system artyleryjski, są oparte na tej samej ciężarówce i przewożą zapas 72 pocisków.
Wykorzystywane są następujące rodzaje rakiet:
- K30 – podstawowa rakieta o długości 2,4 m i wadze 54 kg, może posiadać dwa typy głowic: HE (oznaczenie K37) i fragmentowaną HE z około 16000 stalowych kulek (oznaczenie K38); jej zasięg maksymalny to 23 km;
- K33 – ulepszona rakieta o długości 2,54 m i wadze 64 kg, przenosi takie same głowice, jak K30; jej zasięg maksymalny to 36 km;
Użytkownicy
Niedoszli
Filipiny – 22 sztuki miały zostać przekazane w formie donacji filipińskiej armii do czerwca 2022 roku; według bloga MaxDefence Filipiny anulowały donację i wyraziły zainteresowanie nabyciem w zamian nowszych systemów artylerii rakietowej
Zobacz też
- K239 Chunmu – następca systemu artylerii rakietowej K136
.jpg)
Korea Południowa, 
Egipt