Kaiser-Darrin

Kaiser-Darrin 161
Ilustracja
Producent

Kaiser Motors

Projektant

Howard „Dutch” Darrin

Okres produkcji

1954

Miejsce produkcji

 Stany Zjednoczone Toledo

Dane techniczne
Segment

samochód sportowy

Typy nadwozia

2-drzwiowy roadster

Silniki

R6 2,6 l, 90 KM

Skrzynia biegów

4-biegowa manualna

Napęd

tylny

Długość

4674 mm

Szerokość

1715 mm

Wysokość

1290 mm

Rozstaw osi

2540 mm

Masa własna

987 kg

Liczba miejsc

2

Dane dodatkowe
Pokrewne

Henry J

Konkurencja

Chevrolet Corvette
Nash-Healey
Austin-Healey 100
Jaguar XK-120

Multimedia w Wikimedia Commons

Kaiser-Darrin 161 – samochód sportowy produkowany w 1954 roku przez amerykańskie przedsiębiorstwo Kaiser Motors we współpracy z Howardem Darrinem. Fabrycznie produkowany jako dwumiejscowy roadster, napędzany silnikiem o pojemności 2,6 l i mocy 90 KM, później także innymi silnikami. Powstało ich poniżej 500 sztuk.

Historia i opis

Kaiser-Darrin bez dachu
Kaiser-Darrin od tyłu
Kaiser-Darrin od tyłu bez dachu

Kaiser-Darrin 161 był owocem współpracy amerykańskiego niezależnego koncernu motoryzacyjnego Kaiser Motors ze stylistą Howardem „Dutch” Darrinem. Miał on być bardziej luksusową odpowiedzią na importowane do USA brytyjskie spartańskie roadstery (jak MG TF, Austin-Healey 100 lub Triumph TR2), a zarazem próbą konkurowania z wprowadzonym w 1953 roku Chevroletem Corvette. Samochód został zaprojektowany w 1952 roku z własnej inicjatywy Darrina i jesienią tego roku zaprezentowany Henry’emu Kaiserowi, który zdecydował skierować go do produkcji. Prototyp był prezentowany na wystawie Autorama w Los Angeles we wrześniu 1952 roku. Samochód miał wejść do produkcji jesienią 1953 roku, lecz pojawiło się opóźnienie spowodowane brakiem odpowiedniego napędu. Samochód został wprowadzony na rynek w styczniu 1954 roku, który był jedynym rokiem jego produkcji. Produkowany był w należącej do koncernu Kaisera fabryce Willysa w Toledo. Panele nadwozia z włókna szklanego natomiast dostarczała firma Glasspar. Oznaczenie „161” (często pomijane w literaturze) pochodziło od pojemności skokowej silnika w calach sześciennych.

Nadwozie samochodu zbudowane było z włókna szklanego i oprócz unikalnej stylistyki przedniego pasa zawierało takie nietypowe elementy, jak drzwi wsuwane w błotniki przednie. Górna linia nadwozia miała charakterystyczne dla projektów Darrina wcięcie przed tylnymi błotnikami, tzw. Darrin dip. Samochód był wyposażony w podnoszony dach z winylu i pleksiglasu, który mógł być pozostawiony w półotwartej pozycji, oraz luksusowe wówczas dodatki, jak dywaniki, siedzenia kubełkowe i tapicerkę winylową dopasowaną do koloru nadwozia. Drzwi boczne nie miały stałych szyb. Nadwozie zamontowane było na ramie, stanowiącej zmodyfikowane podwozie kompaktowego samochodu Henry J z koncernu Kaisera, o takim samym rozstawie osi. Tylne lampy zespolone zaadaptowano natomiast z samochodu Kaiser z 1952 roku (także stylizowanego przez Darrina).

Kaiser-Darrin z przodu
Kabina
Odsuwane drzwi

Model produkcyjny był napędzany przez 6-cylindrowy rzędowy silnik produkcji Willys-Overland o pojemności 2,6 l (161 cali sześciennych) i mocy 90 KM (brutto) przy 4200 obr./min. Również silnik był nieco wzmocnioną wersją jednostki samochodu Henry J, z nową głowicą. Silnik ten miał głowicę typu IOE (F-Head), aczkolwiek wczesne samochody miały jego oryginalną wersję dolnozaworową (L-Head) o mocy 80 KM. Silnik miał jednogardzielowy gaźnik i stopień sprężania 7,6:1. Dwa samochody otrzymały sprężarkę McCulloch. Napęd przenoszony był na tylną oś poprzez trzybiegową skrzynię mechaniczną z nadbiegiem. Opony miały rozmiar 5,90 × 15 i standardowo występowały z białymi ścianami i szprychowymi felgami. Zawieszenie przednie było na sprężynach śrubowych, tylny most – na resorach półeliptycznych.

Produkcja i sprzedaż

Początkowo samochód kosztował 3668 dolarów, będąc najdroższym modelem w historii marki. Użyty silnik nie zapewniał jednak wystarczająco dobrych osiągów jak na sportowy roadster, a samochód był nieco droższy od Chevroleta Corvette ze 150-konnym silnikiem (3523 $). Kaiser opracował wcześniej niewielki silnik V8, ale nie miał funduszy na jego produkcję. Planowano produkcję 2000 samochodów, lecz powstało ich w jedynym roku produkcji tylko 435. 50 nadwozi składowanych na zewnątrz zostało uszkodzonych podczas burzy śnieżnej. W 1955 roku natomiast Kaiser zaprzestał w ogóle produkcji samochodów osobowych w USA.

Niesprzedane samochody zostały odkupione przez Darrina i były następnie sprzedawane przez niego do 1957 roku w jego salonie w Hollywood (Los Angeles). Część z nich została wyposażona w inne mocniejsze silniki, w tym Cadillac V8 o pojemności 5,4 l (331 in³). W publikacjach spotykane są jednak rozbieżne ogólnikowe informacje na temat liczby samochodów nabytych i sprzedanych przez Darrina, wahające się od około 50 do 100, jak również co do tego, czy wszystkie były wyposażane w inne silniki. Darrin nabył również 50 uszkodzonych nadwozi, które według niektórych autorów wykorzystał do budowy samochodów. Model z silnikiem Cadillaca o mocy ponad 230 KM był sprzedawany w 1955 roku jako Darrin Special za 4350 dolarów. Mógł on rozwijać prędkość ok. 225 km/h (140 mph).

Obecnie Kaiser Darrin stał się klasykiem – wartość w dobrym stanie wynosi ok. 25 500 dolarów, a maksymalnie sięga ponad 127 tysięcy dolarów (2012).

Dane techniczne

Uwagi

  1. ↑ Według anegdotycznej relacji żona H. Kaisera przekonała go do produkcji samochodu, mówiąc, że jest on najładniejszą rzeczą, jaką widziała w życiu. Narus 2018 ↓, s. 8
  2. ↑ Moc w istocie podawana w koniach parowych (HP = 1,0139 KM). Należy zaznaczyć, że moc silników samochodów amerykańskich podawana była przed 1972 rokiem jako moc „brutto” (gross BHP), mierzona w optymalnych warunkach na samym silniku – wyższa niż moc mierzona według późniejszych bardziej rzeczywistych norm (J. „Kelly” Flory, American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year, Jefferson: McFarland & Company, 2004, s. 864, ISBN 978-0-7864-1273-0 (ang.).).
  3. ↑ Według Flory 2008 ↓, s. 584, Darrin nabył ok. 50 samochodów, z czego niektóre wyposażono w silniki Cadillac. Według Narus 2017 ↓, s. 33 nabył 100 samochodów, w większości wyposażonych w silniki Cadillac.
  4. ↑ Narus 2017 ↓, s. 41 i Narus 2018 ↓, s. 8, 15 również wlicza te 50 samochodów do około 150 sprzedanych – jednakże niejasne jest, czy zaliczały się do 435 wyprodukowanych.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Wilbur Shaw, Plastic Kaiser shows its sporty ways, „Popular Science”, 2, 165, sierpień 1954, s. 112-114 (ang.).
  2. 1 2 3 Flory 2008 ↓, s. 584.
  3. 1 2 3 Byron Olsen: 1953–’54 Kaiser-Darrin. W: Brian Earnest: Just the '50s, man!. Penguin, 2010, s. Chapter 7. ISBN 1-4402-4121-X. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Narus 2018 ↓, s. 8.
  5. 1 2 Matt Stone, John Matras, 365 Cars You Must Drive, Motorbooks, 2006, s. 196, ISBN 0-7603-2414-X (ang.).
  6. 1 2 Flory 2008 ↓, s. 585.
  7. ↑ Flory 2008 ↓, s. 584, 587.
  8. ↑ Flory 2008 ↓, s. 578.
  9. ↑ Flory 2008 ↓, s. 578, 584.
  10. 1 2 Narus 2017 ↓, s. 33
  11. 1 2 3 Flory 2008 ↓, s. 587.
  12. ↑ Flory 2008 ↓, s. 556-559.
  13. ↑ Flory 2008 ↓, s. 661.
  14. ↑ Flory 2008 ↓, s. 553, 584, 628.
  15. 1 2 Martyn L. Schorr, Motion Performance: Tales of a Muscle Car Builder, MotorBooks International, 2009, s. 15, ISBN 1-61673-044-7 (ang.).
  16. ↑ Ron Kowalke, 2012 Collector Car Price Guide, Penguin, 2012, ISBN 1-4402-2381-5 (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne