Karl Kleist (ur. 31 stycznia 1879 w Miluzie, zm. 26 grudnia 1960 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki lekarz psychiatra, neurolog, neuropsycholog.
Syn Heinricha Kleista (1833–1917), urzędnika kolei państwowych, i Emilie Spiess (1845–1933). Studiował medycynę w Strasburgu, Heidelbergu, Berlinie i Monachium, gdzie w 1902 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Habilitował się w 1909 roku.
Kleist prowadził badania z zakresu zaburzeń czynności płatów czołowych, apraksji, akinezji, zajmował się psychozami – schizofrenią, zaburzeniem maniakalno-depresyjnym. Wprowadził do psychiatrii terminy jedno- i dwubiegunowy (niem. einpolig, zweipolig).
Jest twórcą teorii ścisłej, mozaikowej lokalizacji funkcji mózgowych, która bazowała na: