Karl Leonhard (ur. 21 marca 1904 w Edelsfeld, zm. 23 kwietnia 1988 w Berlinie) – niemiecki lekarz psychiatra, uczeń i współpracownik Karla Kleista, kontynuator szkoły psychiatrycznej Carla Wernickego, autor klasyfikacji endogennych zaburzeń psychotycznych.
Uczęszczał do Humanistisches Gymnasium w Weiden. Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka i Aleksandra w Erlangen, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 1936 został ordynatorem kliniki psychiatrycznej Uniwersytetu Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem. W 1937 roku habilitował się. Po wojnie do 1957 pracował w Erfurcie, następnie przeniósł się do Berlina (wschodniego) i objął klinikę psychiatrii szpitala Charité. W 1969 przeszedł na emeryturę.
Prace Leonharda początkowo znane były jedynie w niemieckim obszarze językowym, co zmieniło się po przetłumaczeniu w 1979 jego monografii na angielski.
W 1984 został odznaczony Orderem „Gwiazda Przyjaźni między Narodami”.
W 1995 ukazała się jego autobiografia. Myśl naukową Karla Leonharda popularyzuje towarzystwo naukowe Wernicke-Kleist-Leonhard-Gesellschaft.
Leonhard, na podstawie prac Kleista i własnych badań, zaproponował następujący podział psychoz:
psychozy fazowe bez psychoz cykloidalnych
psychozy cykloidalne
schizofrenie nieukładowe
schizofrenie układowe
katatonie wieku dziecięcego
schizofrenie wieku dziecięcego.