| Data i miejsce urodzenia |
1 stycznia 1853 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
7 kwietnia 1934 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1870-1918 |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska |
Minister Wojny Prus |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Karl Wilhelm Georg August Gottfried von Einem genannt von Rothmaler (ur. 1 stycznia 1853 w Herzbergu, zm. 7 kwietnia 1934 w Mülheim an der Ruhr) – generał pułkownik Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny francusko-pruskiej, Minister Wojny Królestwa Prus, dowódca VII Korpusu Armijnego oraz naczelny dowódca 3. Armii podczas I wojny światowej.
W 1870 dołączył do 14. Pułku Ułanów, w którego szeregach walczył w wojnie prusko-francuskiej i został ranny w bitwie pod Saint-Quentin. Po jej zakończeniu awansował na podporucznika (niem. Secondelieutenant). W 1876 roku został adiutantem w dowództwie 8. Brygady Kawalerii, a po awansie na porucznika (niem. Premierelieutenant) w 1881 roku dołączył do Sztabu Generalnego. W latach 1884-1887, już jako rotmistrz (niem. Rittmeister), dowodził eskadronem w 14. Pułku Dragonów, a następnie dołączył do sztabu XV Korpusu Armijnego, gdzie awansował na majora.
Po awansie na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1893 roku stanął na czele 4. Pułku Kirasjerów. Dwa lata później objął stanowisko szefa sztabu VII Korpusu Armijnego, a w 1897 roku otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst). Trzy lata później objął funkcję szefa Departamentu Ogólnego Wojny w Ministerstwie Wojny oraz awansował na generała majora (niem. Generalmajor). W 1903 roku, kiedy był już generałem porucznikiem (niem. Generalleutnant), powierzono mu kierowanie całymi Ministerstwem Wojny. W trakcie piastowania tego stanowiska przez von Einema do Armii Cesarstwa Niemieckiego wprowadzony został karabin maszynowy oraz mundury polowe w kolorze Feldgrau. W 1907 roku awansował na generała kawalerii (niem. General der Kavallerie), a w 1909 roku został zwolniony ze stanowiska Ministra Wojny i stanął na czele VII Korpusu Armijnego.
Po wybuchu I wojny światowej VII Korpus wszedł w skład 2. Armii, która prowadziła natarcie na Belgię. Einem dowodził korpusem między innymi podczas bitwy pod Liège. Po przegranej przez Niemców bitwie nad Marną zastąpił chorego gen. Maxa von Hausena na stanowisku naczelnego dowódcy 3. Armii. Na początku 1915 roku został awansowany na generała pułkownika (niem. Generaloberst). Stał na jej czele podczas walk w Szampanii oraz starć w okolicach Aisne. W listopadzie 1918 roku podpisany został rozejm w Compiègne, a gen. von Einemowi powierzono zadanie przeprowadzenia demobilizacji Grupy Armii Niemieckiego Następcy Tronu. W 1919 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Odznaczenia gen. von Einema to między innymi: