 | |
 porucznik kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 września 1901 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 listopada 1938 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Karol Sergiusz Ginter (ur. 9 września 1901 w Zbiersku, zm. 21 listopada 1938 w Krakowie) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Syn Władysława i Pauliny ze Schmidtów. Uczęszczał do gimnazjum państwowego w Ostrowcu. 1 września 1916, jako uczeń gimnazjalny, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 listopada w 1918 uczestniczył w rozbrajaniu okupantów, a następnie wstąpił ochotniczo do odradzającego się Wojska Polskiego. Początkowo został skierowany do szwadronu lotnego przy 24 pułku piechoty, a później do Szwadronu Wojew. Sandomierskiego, formującego się w Staszowie pod dowództwem por. Skrzyńskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po reorganizacji pododdziału, w składzie 1 szwadronu 11 pułku ułanów na froncie litewsko-białoruskim walczył o Wilno. Później na czele plutonu walczył na froncie północnym i południowym. 31 maja 1919 został mianowany plutonowym, a 10 czerwca 1920 podchorążym. We wrześniu tego roku, po zdobyciu miasteczka Białozierka i wyparciu baonu piechoty bolszewickiej, wraz z 3 plutonem prowadził dalszy pościg; wraz z jednym ułanem zdołał przejść przez bagna i z szablami w dłoniach rzucili się na tyralierę wroga. W walce poległ między innymi dowódca baonu 489 pp bolszewickiej, rozbito baon i zdobyto wielu jeńców. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Bezpośrednio po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W marcu 1921 uczęszczał do Przyfrontowej Szkoły Oficerskiej Jazdy w Brodach, a po jej zakończeniu wrócił do macierzystego pułku i pełnił funkcję dowódcy plutonu. 24 lipca 1921 na własną prośbę przeszedł do rezerwy. Następnie kontynuował przerwaną naukę w gimnazjum i po złożeniu egzaminów został przyjęty do siódmej klasy, do której uczęszczał do 26 lutego 1922.
1 września 1923 podjął pracę zawodową, jako urzędnik buchalterii w „Spółce Akcyjnej Wielkich Pieców i Zakładów Ostrołęckich”. 17 marca 1926 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 159. lokatą, i przydzielony w rezerwie do 20 pułku ułanów. Od 1928 należał do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i brałem czynny udział w wyborach do sejmu i senatu w 1928 i 1930. Ponadto w okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie. Był też współzałożycielem i członkiem Zarządu Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Ostrowcu, gdzie piastował m.in. funkcję wiceprezesa zarządu. W 1932 był jednym z założycieli Związku Peowiaków. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 i 116. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. We wrześniu 1935 został przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X.
Zmarł w Krakowie, a pochowany został na cmentarzu w Ostrowcu.
Był żonaty z Natalią Reńską, miał córkę Krystynę Marię (ur. 20 stycznia 1928).
