Kay B. Barrett

Katharine Brown Barrett
Ilustracja
Kay B. Barrett
Data i miejsce urodzenia

7 grudnia 1902
Hastings-on-Hudson

Data i miejsce śmierci

18 stycznia 1995
Hightstown(inne języki)

Zawód, zajęcie

agentka, łowczyni talentów

Katharine Brown Barrett (wym. [kˈaθɑːɹˌiːn bɹˈa͡ʊn bˈaɹɪt]; ur. 7 grudnia 1902 w Hastings-on-Hudson, zm. 18 stycznia 1995 w Hightstown(inne języki)) – amerykańska agentka filmowa i teatralna oraz łowczyni talentów. Pracowała m.in. dla Davida O. Selznicka, MCA Inc.(inne języki) i International Creative Management(inne języki) (ICM). Za jej sugestią kariery w Hollywood rozpoczęli Ingrid Bergman, Alfred Hitchcock i Laurence Olivier. Była też inicjatorką pozyskania przez Selznicka praw autorskich do powieści Przeminęło z wiatrem (1936), gdy ta nie była jeszcze opublikowana i znajdowała się na etapie wersji roboczych.

Życiorys

Katharine Brown urodziła się 7 grudnia 1902 w Hastings-on-Hudson w stanie Nowy Jork, jako córka Kate Ross i Henry’ego Collinsa Browna, jednego z założycieli Museum of the City of New York(inne języki) (MCNY). W 1924 ukończyła filologię angielską na Wellesley College w Wellesley w stanie Massachusetts, uzyskując tytuł licencjata, i wykazując zainteresowanie dramatem.

Ukończywszy studia, podjęła pracę w Mary Arden Theater School w Peterborough w stanie New Hampshire, należącej do Josepha P. Kennedy’ego Sr. i bostońskiego prawnika Guya Curriera. W 1926 obydwaj przejęli studio Film Booking Offices of America(inne języki) (FBO) i zaproponowali Brown pracę w Nowym Jorku, gdzie czytała i pozyskiwała prawa do książek, jako redaktorka działu wschodniego (Eastern Story Editor). Pozostała w firmie, gdy w 1928 przemianowano ją na RKO Pictures, do czego doszło przez połączenie FBO z siecią kin Keith-Albee-Orpheum(inne języki) (KAO) i Radio Corporation of America (RCA) i stworzenie jednej z pięciu największych wówczas wytwórni filmowych w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy znaczący sukces odniosła, nabywając za rekordową jak na ówczesne czasy kwotę 125 tys. dolarów prawa do powieści Edny Ferber pt. Cimarront z Oklahomy (1930), o które zabiegało wiele wytwórni. Western oparty na książce (1931, reż. Wesley Ruggles) zdobył podczas 4. ceremonii rozdania Oscarów statuetkę dla najlepszego filmu.

Współpraca z Davidem O. Selznickiem

W 1931 David O. Selznick przejął RKO Pictures, lecz opuścił je dwa lata później, aby powrócić do Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). W 1935 znalazł sponsora Johna Haya Whitneya, co pozwoliło mu założyć własne studio pod nazwą Selznick International Pictures. Jednym z jego pierwszych pracowników była Brown, nadal pełniąca funkcję redaktorki działu wschodniego; później mianował ją przedstawicielką regionu wschodniego (gdy Selznick rozszerzył swoją rolę w studiu, objęła stanowisko jego głównej asystentki). Kiedy otrzymała wersje robocze nieopublikowanej powieści Margaret Mitchell, dostrzegając potencjał ich historii, przekazała je Selznickowi, aby ten mógł zabezpieczyć prawa autorskie (odkupiono je za 50 tys. dolarów). Powieść Przeminęło z wiatrem z 1936 okazała się bestsellerem; podobny sukces odniosła ekranizacja z 1939 (reż. Victor Fleming), która podczas 12. ceremonii zdobyła osiem Oscarów w kategoriach konkursowych, w tym dla najlepszego filmu. Brown i Mitchell nawiązały długoletnią przyjaźń.

Namówiła też Ingrid Bergman do wyjazdu ze Sztokholmu do Hollywood, by mogła zagrać w melodramacie Intermezzo (1939, reż. Gregory Ratoff(inne języki)), będącym remakiem szwedzkiego filmu o tym samym tytule z 1936. Zwróciła uwagę Selznicka na powieść Rebeka Daphne du Maurier z 1938 i podpisała pierwszy amerykański kontrakt z Laurence’em Olivierem na jego występ w dreszczowcu psychologicznym Rebeka (1940, reż. Alfred Hitchcock). Przekonała również Hitchcocka do podpisania siedmioletniego kontraktu z Selznickiem, aby mógł on wyreżyserować wspomnianą produkcję, która zdobyła Oscara dla najlepszego filmu podczas 13. ceremonii rozdania statuetek. W 1939 nabyła prawa do książki Claudia: The Story of a Marriage pióra Rose Franken(inne języki) i brała udział w próbach ekranowych do tej historii, co doprowadziło do podpisania przez studio kontraktu z Phylis Walker (znanej później jako Jennifer Jones).

Współpraca z MCA Inc. i International Creative Management

Ze względów podatkowych Selznick International Pictures zostało zlikwidowane w 1942, a Brown – opisywana jako „wysoka, elegancka i groźna” – idąc w ślady brata Selznicka, Myrona(inne języki), została agentem talentów, początkowo współpracując jako agentka teatralna z MCA Inc.(inne języki) Zdobywała wielu nowych klientów po tym, jak MCA Inc. przejęła agencję talentów Lelanda Haywarda(inne języki). Następnie przeszła do International Famous Agency(inne języki), którą później – po połączeniu z innymi agencjami – przemianowano na International Creative Management(inne języki) (ICM). W ICM Brown pracowała do końca swojej kariery.

Reprezentowała m.in. aktorów Montgomery’ego Clifta, Johna Gielguda, Aleca Guinnessa, Rexa Harrisona, Fredrica Marcha, Patricię Neal i Ralpha Richardsona. Doświadczenie Brown w pozyskiwaniu dzieł literackich pozwoliło jej reprezentować takich pisarzy, jak Karen Blixen, Lillian Hellman, a przez 40 lat także Arthura Millera.

Na emeryturę przeszła w wieku 80 lat. Zmarła 18 stycznia 1995 w wieku 92 lat w swoim domu w Hightstown(inne języki) w stanie New Jersey, na skutek udaru mózgu. Uważano ją za „błyskotliwą i wpływową postać w branży literackiej i filmowej aż do przejścia na emeryturę w wieku 80 lat”.

Życie prywatne

Wyszła za mąż za Jamesa Barretta (zm. 1967), z którym miała dwie córki, Laurindę i Kate. Laurinda została aktorką i poza występami teatralnymi, zagrała też w takich filmach, jak Niewłaściwy człowiek (1956, reż. Alfred Hitchcock), Serce to samotny myśliwy (1968, reż. Robert Ellis Miller) i Morderstwo doskonałe (1998, reż. Andrew Davis).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Derek Granger: Obituaries: Kay Brown. The Independent. [dostęp 2026-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-12)]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kay Brown Barrett. Nowojorska Biblioteka Publiczna. [dostęp 2026-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-12)]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Lawrence Van Gelder. Kay B. Barrett, Talent Scout and Entertainment Agent, 93. „The New York Times”, s. 11, 19 stycznia 1995. ISSN 0362-4331.
  4. 1 2 3 4 A New Exhibit in the Hodges Reading Room: Kay Brown, David O. Selznick, and Gone with the Wind. University of North Carolina at Greensboro. [dostęp 2026-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-27)]. (ang.).
  5. ↑ George McManus: A Conservative Christian Reviews the Greatest Movies Ever Made. Xulon Press, 2003, s. 76. ISBN 978-1-59160-619-2. (ang.).
  6. ↑ Peter Ackroyd: Alfred Hitchcock. Jerzy Łoziński (tłum.). Zysk i S-ka, 2017, s. 110. ISBN 978-83-65521-79-8. (pol.).
  7. 1 2 Martin Gottfried: Arthur Miller: His Life and Work. Hachette Book Group, 2004, s. 101. ISBN 978-0-306-81377-1. (ang.).

Linki zewnętrzne