Klepice

Klepice
Кляпіцы
Państwo

 Białoruś

Obwód

 witebski

Rejon

dokszycki

Sielsowiet

Królewszczyzna

Populacja (2009)

 

• liczba ludności

27

Położenie na mapie obwodu witebskiego
Mapa konturowa obwodu witebskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Klepice”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, u góry znajduje się punkt z opisem „Klepice”
Ziemia54°55′54″N 27°48′47″E/54,931667 27,813056

Klepice (biał. Кляпіцы; ros. Клепицы) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie dokszyckim, w sielsowiecie Królewszczyzna.

Historia

W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego.

W dwudziestoleciu międzywojennym ówczesny zaścianek leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie dziśnieńskim, w gminie Dokszyce, następnie w gminie Porpliszcze.

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 191 osób, 15 było wyznania rzymskokatolickiego a 176 prawosławnego. Jednocześnie 14 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 177 białoruską. Było tu 36 budynków mieszkalnych. W 1931 w 42 domach zamieszkiwało 225 osób.

Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Parafianowie i prawosławnej w Porpliszczach. Podlegała pod Sąd Grodzki w Głębokiem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Porpliszczach.

Uwagi

  1. ↑ Przynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926).

Przypisy

  1. ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu witebskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
  2. ↑ Dz. U. z 1929 r. Nr 22, poz. 224 (ISAP).
  3. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. 7, część 2, 1924, s. 21.
  4. ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 18.
  5. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 706.