Kojot preriowy

Kojot preriowy
Canis latrans
Say, 1823
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

drapieżne

Podrząd

psokształtne

Rodzina

psowate

Rodzaj

wilk

Gatunek

kojot preriowy

Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania
Mapa występowania

Kojot preriowy, kojot, kujot, wilk preriowy Ameryki Północnej (Canis latrans) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae) o wyglądzie pośrednim między małym wilkiem a szakalem. Ma bardziej krępą budowę, krótszą szyję i ostrzejszy pysk niż wilk europejski. Zamieszkuje obszary od Alaski do Panamy. Wyróżnia się ok. 19 podgatunków kojota.

Taksonomia

Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1823 roku amerykański przyrodnik Thomas Say, umieszczając nowy gatunek w rodzaju Canis i nadając mu epitet gatunkowy latrans. Miejsce typowe to stan Nebraska, Stany Zjednoczone. Holotyp nieznany, być może znajduje się w zbiorach Academy of Natural Sciences of Drexel University.

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają 19 podgatunków.

Rozmieszczenie geograficzne

Kojot preriowy występuje w zależności od podgatunku:

Charakterystyka

Długość ciała samców i samic 74–94 cm, długość ogona samców 29–36,3 cm, samic 26–34,3 cm; masa ciała samców 7,8–15,8 kg, samic 7,7–14,5 kg. Prawie cały tułów kojotów pokryty jest szarym włosem szerstnym o długości dochodzącej do 10 cm, którego część szczytowa ma ochronny kolor czarny. Ogon jest również pokryty gęstym włosem o zabarwieniu czarnym. Skóra i futro wykorzystywane jest w futrzarstwie.

Kojot w mitologii i kulturze nowej epoki

Indianie często nazywali kojota „małym wilkiem”. W niektórych wierzeniach indiańskich kojot przedstawiany był jako stworzyciel świata.