Kojot preriowy, kojot, kujot, wilk preriowy Ameryki Północnej (Canis latrans) – gatunek drapieżnegossaka z rodziny psowatych (Canidae) o wyglądzie pośrednim między małym wilkiem a szakalem. Ma bardziej krępą budowę, krótszą szyję i ostrzejszy pysk niż wilk europejski. Zamieszkuje obszary od Alaski do Panamy. Wyróżnia się ok. 19 podgatunków kojota.
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1823 roku amerykański przyrodnikThomas Say, umieszczając nowy gatunek w rodzaju Canis i nadając mu epitet gatunkowy latrans. Miejsce typowe to stan Nebraska, Stany Zjednoczone. Holotyp nieznany, być może znajduje się w zbiorach Academy of Natural Sciences of Drexel University.
C. latrans lestes – południowo-zachodnia Kanada i zachodnie Stany Zjednoczone
C. latrans mearnsi – północno-zachodni Meksyk i południowo-zachodnie Stany Zjednoczone
C. latrans microdon – północno-wschodni Meksyk i południowe Stany Zjednoczone (południowy Teksas)
C. latrans ochropus – zachodnie Stany Zjednoczone
C. latrans peninsulae – Meksyk (południowa Kalifornia Dolna)
C. latrans texensis – południowe Stany Zjednoczone (zachodni Teksas i Nowy Meksyk)
C. latrans thamnos – północno-środkowa Kanada i wschodnie Stany Zjednoczone
C. latrans umpquensis – Stany Zjednoczone (północno-zachodnie wybrzeże)
C. latrans vigilis – południowo-zachodni Meksyk.
Charakterystyka
Długość ciała samców i samic 74–94 cm, długość ogona samców 29–36,3 cm, samic 26–34,3 cm; masa ciała samców 7,8–15,8 kg, samic 7,7–14,5 kg. Prawie cały tułów kojotów pokryty jest szarym włosem szerstnym o długości dochodzącej do 10 cm, którego część szczytowa ma ochronny kolor czarny. Ogon jest również pokryty gęstym włosem o zabarwieniu czarnym. Skóra i futro wykorzystywane jest w futrzarstwie.
Kojot w mitologii i kulturze nowej epoki
Indianie często nazywali kojota „małym wilkiem”. W niektórych wierzeniach indiańskich kojot przedstawiany był jako stworzyciel świata.