W latach 1954–1971 wieś należała i była siedzibą władz gromady Konojady, po jej zniesieniu w gromadzie Jabłonowo-Zamek. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego. Wieś dzieli się na Małe Konojady (inaczej nazywane Konojadki) i Duże Konojady.
Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyły 595 mieszkańców. Są największą miejscowością gminy Jabłonowo Pomorskie.
Straż pożarna
Konojady posiadają ochotniczą straż pożarną. Stary domek straży stoi opuszczony, a nowy znajduje się obok biblioteki.
Środowisko naturalne
Wieś położona jest w pobliżu wielu jezior. W Konojadach jest wiele gniazd bocianich. Z zagrożonej fauny występują żmije.
Charakterystyka
We wsi znajdują się przystanek kolejowy, poczta, sklepy, cmentarz oraz neogotycki kościół Dobrego Pasterza. W parku koło kościoła znajduje się zdewastowany pałacyk, który położony jest na szczycie wzniesienia. W Dużych Konojadach znajduje się drugi pałacyk służący obecnie jako budynek mieszkalny. W centrum w sąsiedztwie kościoła znajduje się budynek szkoły, lecz ze względu na niż demograficzny została zlikwidowana. W budynku zlikwidowanej szkoły powstał Ośrodek Edukacji Ekologicznej prowadzony przez Miejsko - Gminny Ośrodek Kultury w Jabłonowie Pomorskim i filia klubu seniora Złote Kłosy.
kościół Dobrego Pasterza, pierwotnie ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki filialny, wzniesiony w latach 1896–1898;
cmentarz kościelny.
Oba obiekty wpisano do rejestru zabytków 1 kwietnia 2009 pod numerem A/1523.
Kościół
Kościół zbudowali niemieccy koloniści, korzystając z kredytów. Neogotycka świątynia pozostawała w użytkowaniu miejscowej społeczności ewangelickiej do 1945. W okresie międzywojennym parafia należała do superintendentury działdowskiejEwangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce. W zestawieniu opublikowanym przez Stefana Grelewskiego w 1937 liczbę jej wiernych określono na 850.
Po II wojnie światowej budynek wykorzystywano do 1971 jako magazyn zboża, nawozów sztucznych i materiałów budowlanych. 9 lutego 1981 przekazano go do adaptacji na kościół katolicki. Po kapitalnym remoncie w 1982 świątynię poświęcił biskup chełmiński Marian Przykucki. Stała się kościołem filialnym parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Lembargu. W kolejnych latach kontynuowano remont i uzupełnianie wyposażenia.
Cmentarze
Cmentarz kościelny jest objęty wpisem do rejestru zabytków wspólnie ze świątynią. W opisie prac związanych z przywróceniem kościoła do użytkowania sakralnego odnotowano również uporządkowanie dawnego cmentarza ewangelickiego.
W bazie Narodowego Instytutu Dziedzictwa figuruje ponadto obiekt opisany jako „cmentarz ewangelicki, ob. rzymskokatolicki”, ujęty w ewidencji zabytków pod identyfikatorem PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_04_CM.6538. W wykazie ewidencyjnym Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu miejscowy cmentarz parafialny datowany jest na drugą połowę XIX wieku i wskazany na działce nr 512.
Nazwa wsi
Nazwa wsi pochodzi od żyznych pastwisk znajdujących się w tym rejonie i była kojarzona przez kupców (przez wieś przebiegał szlak kupiecki) z miejscem, gdzie konie się dobrze najadły.
53°21′02″N 19°13′41″E/53,350556 19,228056
