| Data i miejsce urodzenia |
3 kwietnia 1907 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 listopada 1991 |
| Zawód, zajęcie |
architekt |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |

Konrad Dyba (ur. 3 kwietnia 1907 w Koprzywnicy na Morawach, zm. 29 listopada 1991 we Wrocławiu) – polski architekt, prof. dr hab. inż. Twórca teorii geometrii harmonicznej.
Po ukończeniu cieszyńskiego Państwowego Gimnazjum Klasycznego w 1925 rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Początkowo studiował na Wydziale Ogólnym, który ukończył w 1932. Był asystentem prof. Kazimierza Bartla i prof. Antoniego Karola Plamitzera, a następnie pracował jako technik budowlany w Zarządzie Miasta Lwowa oraz w pracowni architektonicznej Rektora Politechniki Lwowskiej prof. Witolda Minkiewicza. Naukę kontynuował na Wydziale Architektonicznym, który po zajęciu Lwowa przez Związek Radziecki stał się Fakultetem Architektoniczno-Budowlanym Lwowskiego Instytutu Politechnicznego, studia te ukończył w 1941.
W lipcu 1944 opuścił Lwów i osiadł w Bobowej, a następnie zaproszony przez prof. A.K. Plamitzera przeniósł się do Krakowa. W czerwcu 1945 został adiunktem w Katedrze Geometrii Wykreślnej w tworzonej Politechnice Śląskiej, ale już w listopadzie 1945 zamieszkał we Wrocławiu, gdzie jako zastępca profesora został kierownikiem Katedry Geometrii Wykreślnej na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym, który był wspólny dla Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej. Po reorganizacji oraz uzyskaniu stopnia doktora nauk technicznych w 1959 i stopnia docenta habilitowanego w 1965 objął kierownictwo tej Katedry na Politechnice, a po wprowadzeniu struktury instytutowej kierował Zakładem Geometrii Wykreślnej w Instytucie Architektury i Urbanistyki. Równolegle od 1960 prowadził wykłady w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu. Po przejściu na emeryturę w 1976 pozostał w Zakładzie na stanowisku specjalisty.
Był mężem Marii z domu Klimkiewicz (1917–1992).
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny (sektor 18-29-3).
Konrad Dyba stworzył teorię krzywych płaskich wyższych rzędów, która jest nazywana geometrią harmoniczną. Współpracował z zespołem naukowców z Akademii Medycznej nad zastosowaniem jej w elektrokardiografii. Ponadto opublikowano dziewięć prac naukowych, dziesięć prac naukowo-wychowawczych opracowanych zespołowo.