Konstantin Chabienski

Konstantin Chabienski
Константин Юрьевич Хабенский
Data i miejsce urodzenia	11 stycznia 1972 ; Leningrad
Zawód	aktor, reżyser
	Odznaczenia
	;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Konstantin Juriewicz Chabienski (ros. Константин Юрьевич Хабенский, ur. 11 stycznia 1972 w Leningradzie) – rosyjski aktor i reżyser.

Życiorys

Urodził się 11 stycznia 1972 roku w Leningradzie. W 1981 roku razem z rodziną przeniósł się do Niżniewartowska, gdzie spędził 4 lata. W 1985 roku rodzina wróciła do Leningradu. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpoczął naukę w technikum (mechanika i budowa samolotów), ale po 3 latach zabrał dokumenty uświadowmiwszy sobie, że specjalność techniczna nie jest dla niego. Pracował jako froter, dozorca, uliczny muzyk i monter w teatrze „Subbota”.

W 1990 roku wstąpił do Leningradzkiej Państwowej Szkoły Teatru, Muzyki i Kinematografii (Lieningradskij gosudarstwiennyj institut tieatra, muzyki i kinematografii; LGITMiK). W trakcie studiów zagrał wiele poważnych ról: Łomowa w wodewilu Szutki A.P. Czechowa, kilka ról w przedstawieniu Wriemja Wysockogo, linoskoczka Matto w Dorogie F. Felliniego, Cziebutkina w Trzech siostrach. Jego praca dyplomowa to Estragon (Gogo) w przedstawieniu J. Butusowa Czekając na Godota. W 1994 zagrał pierwszą niewielką rolę kinową (Na kogo Bog poszliot).

W 1995 roku, po ukończeniu LGITMiK, Konstantin został przyjęty do Teatru Eksperymentalnego „Pierekriostok”, gdzie pracował rok. W tym samym czasie pracował w regionalnej telewizji jako kierownik działu programów muzycznych i informacyjnych.

W 1996 roku przeszedł do moskiewskiego teatru Satrikon im. A.I. Rajkina. Tutaj młody aktor grał głównie role drugoplanowe. Wśród jego ról m.in. – spektakle Opera za trzy grosze i Cyrano de Bergerac. W owym czasie powrócił do grania ról kinowych – w 1998 roku pojawił się od razu w aż trzech obrazach: w rosyjsko-węgierskiej kryminalno-fantasmagorycznym melodramacie Tomasza Tota Natasza, w melodramacie Dmitrija Mieschijewa Żenskaja cobstwiennost i w dramacie społecznym A.J. Hermana Chrustaliow, maszynu! Dzięki tym rolom zwrócono uwagę na Chabieńskiego i wkrótce potem otrzymał niewielką rolę w thrillerze Nikołaja Liebiediewa Pokłonnik. Kolejną znaczącą filmową rolą stała się główna rola w dramacie Władimira Fokina Dom dla bogatych. Za rolę w obrazie Dmitrija Mieschijewa Chabieński otrzymał nominację do nagrody „Najlepsza rola męska” na Gatczińskim Festiwalu „Literatura i Kino”.

Początkową popularność przyniósł mu serial Ubojnaja siła; widzowie zapamiętali go jako Igora Płachowa. W tym samym czasie nadal pracował w teatrze: od 1996 roku występował na scenie Teatru im. Liensowieta, gdzie grał główną rolę w spektaklu Kaligula.

Obecnie jest członkiem MChT im. Czechowa (Moskowskij Chudożestwiennyj Tieatr), gdzie występuje w spektaklach: Biała gwardia (Aleksiej Trubin), Utinaja ochota (Ziłow), Hamlet J. Butusowa (Klaudiusz). Kolejną znaczącą rolą filmową stała się rola Saszy Guriewa w filmie Filippa Jankowkogo W dwiżenii. Współpraca z F. Jankowskim miała swoją kontynuację w filmie Statskij sowietnik (Grin).

Największą popularność przyniosły Chabienskiemu filmy Straż Nocna i Straż Dzienna. Jego postać Antona Gorodeckiego stała się jedną z najbardziej znanych jego kreacji. W 2006 roku aktor wystąpił w filmie Czas pik na podstawie książki Jerzego Stefana Stawińskiego. W ciągu ostatnich lat aktor dużo występował w kinie: zagrał Aleksandra Kołczaka w filmie Admirał i Kostię Łukaszyna w kontynuacji legendarnej Ironii losu. Kontynuacja, w 2010 roku zagrał główną rolę w filmie Wykrętasy w reżyserii Liebana Gabriadze, w 2011 roku wystąpił w roli Aleksieja Turbina w serialu Biała gwardia.

Życie osobiste

Ojciec aktora, Jurij Aronowicz Chabienski (1946–2004) był inżynierem hydrologii, potem pracował jako audytor. Zmarł na raka; diagnozę postawiono, kiedy syn rozpoczął zdjęcia do Straży nocnej i zmarł jeszcze zanim ukończono zdjęcia. Jego matka, Tatiana Giennadiewna Chabienska (z domu Nikulina), z wykształcenia również inżynier hydrologii, pracowała jako nauczycielka matematyki, a w Niżniewartowsku pracowała w laboratorium budowlanym. Chabienski ma również starszą siostrę: Natalia Juriewna Chabienska jest wokalistką, pracuje jako solistka Petersburskiej Żydowskiej Grupy Wokalnej.

Od 12 stycznia 2000 roku był w związku małżeńskim z dziennikarką jednej ze stacji Sankt Petersburga Anastazją Smirnową (ur. 31 marca 1973 w Leningradzie, zm. 1 grudnia 2008 w Los Angeles, USA). 1 grudnia 2008, po rocznym leczeniu w Los Angeles, Anastazja zmarła na zapalenie opon mózgowych i została pochowana 15 grudnia 2008 roku na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie. Wystąpiła w kilku filmach (m.in. w 5 sezonie serialu Ubojnaja siła). Chabienski ze związku z Anastazją ma syna Iwana (ur. 25 sierpnia 2007).

Role teatralne

Teatr na Kriukowom Kanalie

Droga (według scenariusza filmowego F. Felliniego; praca studencka) – linoskoczek Matto
Szutki Czechowa (praca studencka; reżyser: Beniamin Filsztinski) – Łomow
Trzy siostry (A. Czechow; praca studencka; reżyser: Beniamin Filsztinski) – Czebutkin
1994 – Wriemja Wysockogo (praca studencka; reżyser: Beniamin Filsztinski) – kilka postaci
1996 – Czekając na Godota S. Becketa (reżyser: Jurij Butusow) – Estragon

Teatr „Satrikon”

1996 – Opera za trzy grosze B. Brecht (reżyser: Władimir Maszkow)
1999 – Cirano de Bergac (E. Rostan)

Teatr „Farsy”

1998 – Hamlet (Szekspir; reżyser: Wiktor Kramier) – Horacy

Teatr im. Lensowieta

1997 – Woyzeck Georg Büchner (reżyser: Jurij Butusow) – Karl
1997 – Czekając na Godota S. Becket (reżyser: Jurij Butusow) – Estragon
1997 – Król, dama, walet W. Nabokow (reżyser: Władysław Pazi) – manekin, kelner, sanitariusz
1998 – Kaligula A. Camus (reżyser: Jurij Butusow) – Kaligula
1998 – Braciszek Królik na Dzikim Zachodzie (według sztuki Eduardo Gajdara; reżyser: Władysław Pazi) – Braciszek Opossum
2000 – Pluskwa W. Majakowski (reżyser: Jurij Butusow)
2000 – Pożyjemy, zobaczymy (ang. You Can Never Tell) B. Shaw (reżyser: Władysław Pazi) – Valentine

Antrepriza

2001 – Śmierć Tarełkina A. Suchowo- Kobylin (reżyser: Jurij Butusow) – Warrawin

MChT im. A.P. Czechowa

2002 – Polowanie na kaczki A. Wampiłow (reżyser: Aleksandr Marin) – Ziłow
2004 – Biała gwardia M. Bułchakow (reżyser: Sergiej Żenowacz) – Aleksiej Turbin
2005 – Hamlet W. Szekspir (reżyser: Jurij Butusow) – Klaudiusz
2009 – Opera za trzy grosze B. Brecht (reżyser: Cyryl Sieriebriennikow) – Mackie Majcher

Filmografia

Aktor

1994 – Na kogo Bog poszliot (ros. На кого Бог пошлёт) – przechodzień w okularach (epizod)
1997 – Natasza (ros. Наташа) – student Ferenc
1998 – Chrustaliow, samochód! (ros. Хрусталёв, машину!) – dyrygent
1999 – Żenskaja sobstwiennost (ros. Женская собственность) – Andriej Kalinin
1999 – Wielbiciel (ros. Поклонник) – kierowca Stas
1999–2005 – serial Uboynaya siła (ros. Убойная сила) – Igor Płachow
2000 – Agent nacionalnoj biezopasnosti 2 (ros. Агент национальной безопасности 2) odc. 3–4 Człowiek bez twarzy (ros. Человек без лица) – Raszid
2000 – Dom dla bogatych (ros. Дом для богатых) – Jurij Sapożnikow
2000 – serial Imperija pod udarom (ros. Империя под ударом). odc. 2 Niebieska koperta (ros. Голубой конверт); odc. 11 Bicz (ros. Хлыстt) – Gerszuni
2001 – Opowieść o strzelcu Teodocie (ros. Сказ про Федота-стрельца) – chłop bajan
2001 – Mechaniczna suita (ros. Механическая сюита) – Edward
2002 – Ciągle w ruchu (ros. В движении) – Sasza Guriew
2003 – Charakterystyka narodowej polityki (ros. Особенности национальной политики) – Gosza
2003 – Linie losu (ros. Линии судьбы) – Kostia, muzyk
2003 – serial Kobiecy romans (ros. Женский роман) – Cyryl
2004 – Straż nocna (ros. Ночной дозор) – Anton Gorodecki
2004 – Zatoka Filipa (ros. Бухта Филиппа) – Filip Ronin
2004 – Nasi (ros. Свои) – Liwszyc, komisarz polityczny
2004 – Bogini. Historia mojej miłości (ros. Богиня: как я полюбила) – Połosujew
2005 – serial Dieło o „Miortwych duszach” (ros. "Дело о „Мёртвых душах”) – Cziczikow
2005 – Straż dzienna (ros. Дневной дозор) – Anton Gorodecki
2005 – serial Jesenin (ros. Есенин) – Lew Trocki
2005 – Ubodzy krewni (ros. Бедные родственники) – Edward Lietow
2005 – Upadek imperium (ros. Гибель империи), odc. 2 Czarny gołąb (ros. Чёрный голубь) – Łozowski
2005 – Radca stanu (ros. Статский советник) – Grin
2006 – Więź (ros. Связь) – Kameo (epizod)
2006 – Godziny szczytu (ros. Час пик) – Kostia Archipow
2007 – Rosyjski trójkąt (ros. Русский треугольник) – Denis Malcew
2007 – Ironia losu. Ciąg dalszy (ros. Ирония судьбы. Продолжение) – Kostia Łukaszyn
2008 – Wanted – Ścigani (ros. Особо опасен) – eksterminator
2008 – Admirał (ros. Адмиралъ) – admirał Aleksandr Kołczak
2008 – Duch (ros. Домовой) - pisarz Anton Praczenko
2009 – Cud (ros. Чудо) – Nikołaj Artiomow
2010 – Skazka. Jest (ros. Сказка. Есть) – słownik encyklopedyczny
2010 – Choinki (ros. Ёлки) – głos zza kadru
2011 – Stiepan Razin (ros. Степан Разин)
2011 – Wykrętasy (ros. Выкрутасы) – Sława Kołotiłow
2011 – Biała gwardia (ros. Белая гвардия) – Aleksiej Turbin
2011 – Sąd niebiański (ros. Небесный суд) – prokurator Andriej
2011 – Szpieg (ros. Шпион, выйди вон!, ang. Tinker, Tailor, Soldier, Spy) – dyplomata Poliakow
2011 – Choinki 2 (ros. Ёлки 2) – głos zza kadru
2012 – Rasputin (ros. Распутин) – Aaron Simanowicz
2013 – Geograf przepił globus (ros. Географ глобус пропил) – Wiktor Siergiejewicz Służkin, nauczyciel geografii
2013 – serial Piotr Leszczenko. Wszystko co było... (ros. Петр Лещенко. Все, что было…) – piosenkarz Piotr Leszczenko
2013 – World War Z – rosyjski bojownik
2013 – Choinki 3 (ros. Ёлки 3) – głos zza kadru
2014 – Awanturyści (ros. Авантюристы) – Maks
2014 – serial Sąd niebiański. Kontynuacja (ros. Небесный суд. Продолжение) – prokurator Andriej
2014 – Morze Czarne (ang. Black Sea) – Blackie
2014 – Choinki 1914 (ros. Ёлки 1914) – głos zza kadru/tata
2015 – serial Metoda (ros. Метод) – Meglin
2015 – serial Mówi Moskwa (ros. Говорит Москва) – Jurij Lewitan
2016 – Maikäfer flieg – Cohn
2016 – Windykator (ros. Коллектор) - Artur
2016 – Dobry chłopiec (ros. Хороший мальчик) – ojciec
2018 – Sobibór (ros. Собибор) – Aleksandr Pieczerski

Reżyser

2018 – Sobibór – (ros. Собибор)

Nagrody i odznaczenia

1999 – laureat niezależnej aktorskiej nagrody im. W. I. Strzelczyka za zespół aktorski w spektaklu Czekając na Godota
2000 – nagroda na Gatczinskim Festiwalu Filmowym „Literatura i kino” w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Andrieja w filmie Żenskaja sobstwiennost
2003 – nagroda 11-ej edycji festiwalu „Wiwat Kino Rosji!” w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Saszy Guriewa w filmie W dwiżenii
2005 – nagroda na festiwalu Kinotawr w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Edika w filmie Biednyje rodstwienniki
2005 – odznaczenie teatralne „Czajka” w kategorii Złodiej (pol. łotr; najlepszy wykonawca roli negatywnej) za rolę Klaudiusza w spektaklu MChT Hamlet
2006 – Zasłużony Artysta Federacji Rosyjskiej – za zasługi w dziedzinie sztuki
2006 – nagroda rosyjskiej prasy filmowej Złoty Baran w kategorii „Najlepsza rola męska” według publiczności za rolę Edika w filmie Biednyje rodstwienniki
2006 – nagroda Złoty Orzeł w kategorii „Najlepsza rola męska drugoplanowa” za rolę Grina w filmie Radca stanu
2007 – Międzynarodowa Nagroda Stanisławskiego w kategorii „Najlepszy aktor” (za całokształt twórczości)
2008 – nagroda MTV Rosja w kategorii „Najlepsza rola komediowa” za rolę Kostii Łukaszyna w filmie Ironia losu. Kontynuacja
2008 – nagroda Złoty Miecz na 6. Międzynarodowym Festiwalu Filmów Wojennych im. Ludowego Artysty ZSRR Jurija Ozierowa w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Kołczaka w filmie Admirał
2009 – nagroda Złoty Orzeł w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę A.W. Kołczaka w filmie Admirał
2009 – nagroda MTV Rosja w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę A.W. Kołczaka w filmie Admirał
2012 – uznany Ludowym Artystą Federacji Rosyjskiej – za zasługi w dziedzinie sztuki
2013 – nagroda Złoty Orzeł w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Wiktora Siergiejewicza Służkina w filmie Geograf przepił globus
2013 – nagroda Nika w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Wiktora Siergiejewicza Służkina w filmie Geograf przepił globus
2013 – nagroda na festiwalu „Kinotawr” w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Wiktora Siergiejewicza Służkina w filmie Geograf przepił globus
2016 – nagroda na festiwalu „Kinotawr” w kategorii „Najlepsza rola męska” za rolę Artura w filmie Kollektor
2019 – Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej
2023 – Order Honoru – za wkład w rozwój kultury i sztuki narodowej, wieloletnią owocną działalność.

Przypisy

↑ Konstantin Chabienski [online], www.filmweb.pl [dostęp 2018-09-13] (pol.).
↑ Awanturyści / Avantyuristy. [dostęp 2022-02-15].
↑ Указ Президента Российской Федерации № 890 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». kremlin.ru, 10.08.2006. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).
↑ Указ президента Российской Федерации № 33 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». kremlin.ru, 9.01.2012. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).
↑ Указ Президента Российской Федерации № 594 «О присуждении Государственной премии Российской Федерации за выдающиеся достижения в области правозащитной деятельности и Государственной премии Российской Федерации за выдающиеся достижения в области благотворительной деятельности 2019 года». pravo.gov.ru, 10.12.2019. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).
↑ Указ Президента Российской Федерации № 684 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». pravo.gov.ru, 18.09.2023. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).

[1] Konstantin Chabienski [online], www.filmweb.pl [dostęp 2018-09-13] (pol.).

[2] Awanturyści / Avantyuristy. [dostęp 2022-02-15].

[3] Указ Президента Российской Федерации № 890 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». kremlin.ru, 10.08.2006. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).

[4] Указ президента Российской Федерации № 33 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». kremlin.ru, 9.01.2012. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).

[5] Указ Президента Российской Федерации № 594 «О присуждении Государственной премии Российской Федерации за выдающиеся достижения в области правозащитной деятельности и Государственной премии Российской Федерации за выдающиеся достижения в области благотворительной деятельности 2019 года». pravo.gov.ru, 10.12.2019. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).

[6] Указ Президента Российской Федерации № 684 «О награждении государственными наградами Российской Федерации». pravo.gov.ru, 18.09.2023. [dostęp 2025-11-04]. (ros.).