Koropiec (Kropiec) był głównym miastem osobnego powiatu (łac.districtus), który początkowo był stawiany na równi obok powiatów halickiego i trembowelskiego.
W 1427 wzmiankowano, że Koropiec posiada prawa magdeburskie oraz że król Władysław Jagiełło uposażył istniejący już wcześniej kościół parafialny. Do połowy XV wieku Koropiec należał do dóbr królewskich. W 1453 właścicielem miasta był Michał Buczacki.
Przy końcu XVIII w. Koropiec nabyty został przez Mysłowskich h. Rawicz. Nowi właściciele w pocz. XIX w. wybudowali klasycystycznypałacyk. W drugiej poł. XIX w. właścicielem był Alfred Mysłowski, zamiłowany hodowca koni i uczestnik wyścigów. Żoną jego była Helena z Młockich, jedna z uznanych piękności Lwowa. Urokowi pałacu w Koropcu (między innymi marmurowe żłoby w stajniach) nie mógł oprzeć się[potrzebnyprzypis] marszałek Sejmu Galicyjskiego (namiestnik c. k.) Stanisław Marcin Badeni, który nabył pałac od syna Alfreda (Alfreda jr) w 1893. Po nim zaś majątek przypadł najmłodszemu jego synowi, Stefanowi, który był jego właścicielem do 1939 r.
W latach 1943–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA w samym Koropcu zamordowali 40 Polaków oraz powiesili Ukrainkę, żonę Polaka, i troje jej dzieci. Dokonali też zbrodni na Polakach we wsiach: Barysz, Korościatyn, Puźniki, Zalesie, położonych na północ od Koropca.
W 1989 liczyło 3779 mieszkańców.
W 2013 liczyło 3474 mieszkańców.
Zabytki
Kropiecz na mapie z 1650
pałac w Koropcu – pierwszy niewielki klasycystyczny pałac zwieńczony czterospadowym dachem został wzniesiony przez Mysłowskich na początku XIX w. Hrabia Stanisław Marcin Badeni przebudował pałac do 1906 roku na wielkopańską rezydencję w stylu neorenesansowym. Pałac został zniszczony w latach 1914–1920, ale wkrótce go odbudowano. Po 1945 r. mieścił się w nim dom dziecka i szkoła. Pałac otacza park krajobrazowy z początku XIX w. Przed 1939 r. park miał 200 ha, obecnie około 6 ha.
kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja poświęcony w 1868 roku. Powstał dzięki funduszom rodziny Mysłowskich i zapisowi księdza Marcina Mierzwińskiego. Kościół konsekrowano w 1882 roku. Zrujnowany w okresie Ukraińskiej SRR po wysiedleniu z tych ziem Polaków w 1946 roku, gdy zamieniono go na magazyn ziarna, a od 1960 roku na salę sportową i sklep meblowy. Remontowany po upadku ZSRR z inicjatywy polskiego duchownego ks. Ludwika Rutyny i poświęcony ponownie w 1992 roku.
cmentarz katolicki z 650 polskimi nagrobkami.
cerkiew na Przewoźcu pw. Zaśnięcia Bogarodzicy z 1785 r.
48°56′19″N 25°10′46″E/48,938611 25,179444
