Krenon

Krenon (krenal) – strefa źródeł. Wyróżniana na podstawie kryteriów hydrobiologicznych strefa cieków obejmująca ich źródła. Rozróżniana jest właściwa strefa źródeł (eucrenon) i strefa źródliskowa obejmująca ich odpływy (hypocrenon). Organizmy zamieszkujące źródła to krenobionty.

Ze względu na zróżnicowanie źródeł (reokren, limnokren, helokren), są one zróżnicowanym siedliskiem dla organizmów. Z reguły jednak ze względu na pochodzenie wody z głębszych warstw, warunki w nich panujące są bardziej stałe niż w niższych odcinkach cieków, co sprzyja stenobiontom. Reokreny i helokreny zwykle są ubogie w składniki pokarmowe i w gatunki. Limnokreny z reguły są bogatszymi ekosystemami. Czasem warunki w różnych źródłach tworzących grupę są na tyle zróżnicowane, że ich biocenozy są odmienne. Tak jest w przypadku florydzkich Silver Springs(inne języki), które są jednym z najbardziej produktywnych ekosystemów wodnych na Ziemi.

W niektórych źródłach fitobentos zawiera gatunki typowe dla wód płynących i brak w nich gatunków ograniczonych do tego siedliska. Niektóre jednak występują w nich częściej, jak Meridion circulare(inne języki), Staurosirella leptostauron(inne języki), Staurosira construens(inne języki), Nitzschia dissipata(inne języki), Campylodiscus noricus(inne języki), Achnanthidium minutissimum(inne języki), Planothidium lanceolatum, Achnanthidium affine(inne języki), Cocconeis placentula(inne języki) czy Denticula tenuis(inne języki). Flora źródeł reokrenowych jest dość uboga, reprezentowana głównie przez mchy. Wśród zwierząt przeważają drobne gatunki, takie jak Psychrodromus olivaceus(inne języki), Sperchon longissimus(inne języki), Pedicia rivosa(inne języki), Crunoecia irrorata, Bythinella dunkeri(inne języki) czy Anacaena globulus(inne języki).

Szczególnie wyróżniają się biocenozy gorących źródeł. W gorętszych (powyżej 45°C) występują czasem prawie wyłącznie sinice. Najszerzej rozpowszechnione (kosmopolityczne) są Mastigocladus laminosus(inne języki) i Leptolyngbya laminosa, a nieco rzadziej Synechococcus lividus(inne języki). W jeszcze wyższych temperaturach występują hipertermofile.

Zobacz też

Strefowość cieków

Przypisy

1 2 ZdzisławZ. Kajak ZdzisławZ., Hydrobiologia-limnologia: ekosystemy wód śródlądowych, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 66–68, 79, ISBN 978-83-01-12537-0 .
↑ WinifredW. Lampert WinifredW., UlrichU. Sommer UlrichU., Ekologia wód śródlądowych, JoannaJ. Pijanowska (tłum.), Wyd. 2 zm, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 321, ISBN 978-83-01-13387-0 .
↑ Juliusz CezaryJ.C. Chojnacki Juliusz CezaryJ.C., Podstawy ekologii wód, Wyd. 2 popr., Szczecin: Wydaw. AR, 1998, s. 93, ISBN 978-83-87327-35-4 .
1 2 3 4 KarolK. Starmach KarolK., StanisławS. Wróbel StanisławS., KazimierzK. Pasternak KazimierzK., Hydrobiologia, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 315–316, 468-469 .
1 2 3 Źródła, [w:] BarbaraB. Kawecka BarbaraB., Pertti VesaP.V. Eloranta Pertti VesaP.V., Zarys ekologii glonów wód słodkich i środowisk śródlądowych, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 150–152, ISBN 83-01-11320-0 .

[kajak-1] 1 2 ZdzisławZ. Kajak ZdzisławZ., Hydrobiologia-limnologia: ekosystemy wód śródlądowych, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 66–68, 79, ISBN 978-83-01-12537-0 .

[2] WinifredW. Lampert WinifredW., UlrichU. Sommer UlrichU., Ekologia wód śródlądowych, JoannaJ. Pijanowska (tłum.), Wyd. 2 zm, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 321, ISBN 978-83-01-13387-0 .

[3] Juliusz CezaryJ.C. Chojnacki Juliusz CezaryJ.C., Podstawy ekologii wód, Wyd. 2 popr., Szczecin: Wydaw. AR, 1998, s. 93, ISBN 978-83-87327-35-4 .

[s&w&p-4] 1 2 3 4 KarolK. Starmach KarolK., StanisławS. Wróbel StanisławS., KazimierzK. Pasternak KazimierzK., Hydrobiologia, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 315–316, 468-469 .

[k&e-5] 1 2 3 Źródła, [w:] BarbaraB. Kawecka BarbaraB., Pertti VesaP.V. Eloranta Pertti VesaP.V., Zarys ekologii glonów wód słodkich i środowisk śródlądowych, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 150–152, ISBN 83-01-11320-0 .