Życiorys
W 2000 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Tamże w 2006 na podstawie napisanej pod kierunkiem Feliksa Zedlera rozprawy pt. Postępowanie o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego otrzymał stopień naukowy doktora nauk prawnych. W 2014 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Zasady orzekania w postępowaniu nieprocesowym uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych. Rozprawa doktorska została obroniona z wyróżnieniem. Monografia będąca podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego została wyróżniona w konkursie „Przeglądu Sądowego” na książkę najbardziej przydatną dla praktyki w 2013 roku.
Od 6 grudnia 2007 był adiunktem naukowo-dydaktycznym w Katedrze Postępowania Cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Obecnie pracuje na stanowisku profesora uczelni UŚl.
Od początku był związany z sądownictwem w Katowicach: jako asesor sądowy w Sądzie Rejonowym (2003–2007), sędzia Sądu Rejonowego (2007–2015) oraz sędzia Sądu Okręgowego (2015–2026). 13 kwietnia 2026 złożył oświadczenie o zrzeczeniu się urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Katowicach. Ponadto w latach 2007–2009 był oddelegowany do Sądu Najwyższego do czynności asystenta sędziego.
Był jednym z organizatorów protestów przeciwko zmianom w polskim sądownictwie po wprowadzeniu przez rząd Zjednoczonej Prawicy reform wymiaru sprawiedliwości. W 2019 zastępca rzecznika dyscyplinarnego Przemysław Radzik przedstawił Markiewiczowi 55 zarzutów związanych z pismem skierowanym do 55 prezesów i sędziów sądów dyscyplinarnych. Dwa kolejne zarzuty dotyczyły niestawienia się na przesłuchanie oraz wzywania innych sędziów, aby również się nie stawiali. 26 stycznia 2024 zastępca rzecznika dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Katowicach Rafał Doros umorzył postępowanie obejmujące wszystkie 57 zarzutów, uznając je za niezasadne.
Był jednym z sędziów, których dotyczyły działania dyskredytujące prowadzone przez osoby powiązane z Ministerstwem Sprawiedliwości (tzw. „afera hejterska”). W styczniu 2020 rzecznik dyscyplinarny sędziów sądów powszechnych poinformował, że w prowadzonych przez niego czynnościach nie znalazł podstaw do sformułowania zarzutów. 2 czerwca 2026 Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nałożył na Ministra Sprawiedliwości administracyjną karę pieniężną w wysokości 100 tys. zł. UODO ustalił, że ministerstwo nie wdrożyło odpowiednich środków bezpieczeństwa, a dane osobowe sędziów pozyskane z jego zasobów kadrowych były niezgodnie z prawem wykorzystywane do celów politycznych i prywatnych oraz do zniesławiających ataków. 24 lipca 2026 zastępca rzecznika dyscyplinarnego sędziów wszczął postępowania dyscyplinarne i przedstawił związane z tą sprawą zarzuty Jakubowi Iwańcowi, Rafałowi Puchalskiemu i Przemysławowi Radzikowi.
Był jednym z głównych inicjatorów oraz organizatorów takich inicjatyw, jak Społeczna Komisja Kodyfikacyjna, Nadzwyczajny Kongres Sędziów Polskich w Warszawie (2016), Kongres Prawników Polskich w Katowicach (2017), II Kongres Prawników Polskich w Poznaniu (2019), Marsz Tysiąca Tóg w Warszawie (2020).
Jest autorem ponad 50 publikacji z zakresu prawa postępowania cywilnego, prawa cywilnego materialnego i prawa ustrojowego.
W latach 2024–2026 przewodniczył Komisji Kodyfikacyjnej Ustroju Sądownictwa i Prokuratury; akt mianowania na tę funkcję odebrał 3 kwietnia 2024. Zrezygnował z przewodniczenia komisji po wyborze przez Sejm na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego; w 2026 jego następcą został Marcin Walasik. Po zakończeniu prezesury w Stowarzyszeniu Sędziów Polskich „Iustitia” pozostał członkiem jego zarządu oraz prezesem Śląskiego Oddziału w Katowicach.
W dniu 13 marca 2026 roku Sejm X kadencji wybrał go na stanowisko sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Był jednym z sześciorga kandydatów zgłoszonych przez Prezydium Sejmu, którzy tego dnia uzyskali wybór. Do 9 kwietnia 2026 prezydent RP Karol Nawrocki nie odebrał ślubowania od niego oraz 3 pozostałych sędziów. 9 kwietnia 2026 wziął udział w uroczystości zorganizowanej w Sejmie złożenia „ślubowania wobec prezydenta”, w trakcie której przy obecności notariusza odczytał oraz podpisał rotę ślubowania. Następnie została ona przekazana na dziennik podawczy Kancelarii Prezydenta. Markiewicz udał się do Trybunału Konstytucyjnego w celu podjęcia obowiązków sędziego. Prezes TK Bogdan Święczkowski stwierdził, że ślubowanie wobec prezydenta nie zostało złożone, a stosunek służbowy sędziego nie został nawiązany. 10 kwietnia 2026 ponownie udał się do Trybunału Konstytucyjnego celem przystąpienia do orzekania, twierdząc, że stosunek służbowy został nawiązany po „ślubowaniu” 9 kwietnia. Skierował pismo do prezesa TK, w którym zwrócił się o umożliwienie wykonywania obowiązków oraz załączył kopię podpisanego aktu ślubowania z potwierdzeniem odbioru w Kancelarii Prezydenta.
.jpg)
