Kurt Blum

Kurt Blum
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

13 lutego 1895
Mönchengladbach

Data i miejsce śmierci

11 września 1932
Monachium

Zawód, zajęcie

lekarz neurolog, psychiatra

Alma Mater

Uniwersytet w Bonn

Kurt Blum (ur. 13 lutego 1895 w Mönchengladbach, zm. 11 września 1932 w Monachium) – niemiecki lekarz neurolog i psychiatra.

Życiorys

Urodził się w 1895 roku w Monachium, jako syn lekarza, dyrektora szpitala. Przed I wojną światową podjął studia medyczne na Uniwersytecie w Bonn. Podczas wojny służył w piechocie. Po wojnie zdał egzaminy państwowe i zaczął specjalizować się w anatomii patologicznej; został asystentem w Instytucie Patologicznym w Kolonii. Później pracował w Instytucie Higieny w Monachium u Maxa von Grubera. W 1922 roku zainteresował się psychiatrią, i podjął pracę jako asystent Gustava Aschaffenburga w Kolonii. W 1923 roku otrzymał stypendium Rockefellera i szkolił się w serologii u Felixa Plauta w Monachium, a potem w neurologii u Maxa Nonnego w Hamburgu. W 1928 roku habilitował się pod kierunkiem Aschaffenburga. W 1929 roku przebywał w paryskiej klinice Salpêtrière. Od 1930 roku w Kolonii jako Oberarzt i asystent w klinice neurologiczno-psychiatrycznej.

Był sekretarzem Towarzystwa Bawarskich Psychiatrów (Verein bayerischer Psychiater) i pierwszym przewodniczącym Towarzystwa Neurologiczno-psychiatrycznego w Monachium. Przez trzy lata konsultował w katolickich ośrodkach wychowawczych dla młodocianych psychopatów w Perlach i Kochel.

Blum był chorowity, szczególnie często chorował na zapalenie zatok czołowych. Zmarł w 1932 roku z powodu niewydolności serca. Wspomnienie o nim napisał Hugo Spatz.

Dorobek naukowy

Blum zajmował się różnymi zagadnieniami neurologicznymi i psychiatrycznymi. Był autorem ponad 20 prac naukowych. Napisał rozdział poświęcony histerii w podręczniku psychiatrii Aschaffenburga; opublikował wczesną pracę dotyczącą punkcji podpotylicznej. Zajmował się barierą krew-mózg i powikłaniami śpiączkowego zapalenia mózgu. Był jednym z neurologów poszukujących endokrynnych uwarunkowań homoseksualizmu. Spatz przypisywał Blumowi pierwszeństwo w szczegółowym opisaniu (1931) ważnego klinicznie (lokalizującego) objawu jednostronnego poszerzenia i sztywności źrenic w krwiakach wewnątrzczaszkowych. Ostatnie prace Bluma dotyczyły psychiatrii wieku rozwojowego oraz zależności schorzeń psychicznych i neurologicznych od czynników atmosferycznych.

Lista prac

Przypisy

  1. ↑ Hippius H, Möller HJ, Muller N, Neundörfer G. Die Psychiatrische Klinik Der Universität München 1904-2004. Springer, 2006, s. 118 ISBN 3-540-64530-6
  2. ↑ Spatz H. Kurt Blum †. „Archiv für Psychiatrie”. 98 (1), s. 457-461, 1933. DOI: 10.1007/BF01814656.
  3. ↑ Kreuter A. Deutschsprachige Neurologen und Psychiater: ein biographisch-bibliographisches Lexikon von den Vorläufern bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts, Band 1. Saur, 1996 ss. 153–154
  4. ↑ Blum K. Zur Behandlung der Folgezustände der epidemischen Encephalitis. Allg Z Psychiatr. 94, 208 (1931).
  5. ↑ Blum K. Homosexualität und Pubertätsdrüse. Zbl Neur. 81, 1616 (1923).
  6. ↑ Blum K. Über die praktische Bedeutung von Pupillenstörungen bei den intrakraniellen Blutungen. Dtsch Z Nervenheilk. 121, 291 (1931).
  7. ↑ Blum K. Über die Abhängigkeit psychischer und nervöser Störungen yon atmosphärischen Einflüssen. Arch f Psychiatr. 96, 171 (1932).