


Kwileccy (znani już od XIV wieku), majętny ród szlachecki z Wielkopolski, pieczętujący się herbami Bieliny (Byliny), Szreniawa z Krzyżem, i po otrzymaniu tytułu hrabiowskiego herb Kwilecki (odm. Szreniawy z Krzyżem). Ród Kwileckich wziął swoje nazwisko od Kwilcza w Powiecie Poznańskim, (obecnie międzychodzkim), skąd o rodzinie są dowody od 1388r. Członkowie rodu się znaleźli w szeregach rycerstwa, ziemiaństwa, arystokracji, i magnaterii. Pełnili członkowie funkcje m. in. starostów, kasztelanów, senatorów, oficerów wojsk, posłów, i tajnych szambelanów papieskich.
Pozostawili po sobie liczne siedziby, w tym zespół pałacowy w Kwilczu, zaś bracia Franciszek, Jan i Adam Kwileccy byli fundatorami murowanego kościoła św. Michała Archanioła w Kwilczu.
Wśród majątków ziemskich w Polsce znajdowały się Kwilcz, Orzeszkowo, Rozbitek, Licheń Stary, Wróblewo, Oporowo, Dobrojewo, Ostroróg, Objezierze, Gaj Wielki, Jankowice, Srocko Wielkie, Kobylniki, Morownica, Siedlnica, Góry, Patnów, Gosławice, Maliniec, Izabelin, Grodziec, Młochów i różne posiadłości miejskie, w tym pałac na Alejach Ujazdowskich 41, i kamienica na Królewskiej 7, w Warszawie.
Ze względu na starodawność rodu i pozycję, jaką cieszył się on w czasach I Rzeczypospolitej, Józef Ignacy Kwilecki (1791–1860) otrzymał w 1816 roku pruski tytuł hrabiowski, z którym wylegitymował się w 1842 roku w Królestwie Polskim.
Jedyna po za tę rodziną z nazwiskiem Kwilecki to jest niespokrewniona rodzina z pochodzenia żydowskiego, również ale sporo później biorąc nazwisko z Kwilcza, która wyemigrowała z Wielkopolski do Stanów Zjednoczonych w XIX wieku.