Gwanako andyjskie

Gwanako andyjskie
Lama guanicoe
(P.L.S. Müller, 1776)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

Cetartiodactyla

Podrząd

wielbłądokształtne

Rodzina

wielbłądowate

Plemię

Lamini

Rodzaj

lama

Gatunek

gwanako andyjskie

Synonimy
  • Camelus guanicoe P.L.S. Müller, 1776
  • Lama huanachus cacsilensis Lönnberg, 1913
Podgatunki
  • L. g. guanicoe (P.L.S. Müller, 1776)
  • L. g. cacsilensis Lönnberg, 1913
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania
Mapa występowania
Gwanako w trakcje żerowania

Gwanako andyjskie, gwanako, guanako (Lama guanicoe) – gatunek ssaka z rodziny wielbłądowatych (Camelidae). Żyje w niewielkich stadach w Andach i w Patagonii.

Taksonomia

Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1776 roku niemiecki zoolog, nadając mu nazwę Camelus guanicoe. Holotyp pochodził z Patagonii, w Argentynie. Okaz typowy nie został określony. Podgatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1913 roku szwedzki przyrodnik Einar Lönnberg nadając mu nazwę Lama huanachus cacsilensis. Okaz typowy pochodził z peruwiańskiej strefy andyjskiej zwana Cacsile (Region Puno). Okaz typowy znajdował się w Naturhistoriska riksmuseet w Sztokholmie.

Historycznie rozpoznano cztery podgatunki, ale ostatnie badania molekularne z użyciem sekwencji cytochromu b mtDNA wykazały, że istnieją dwa podgatunki: populacje peruwiańska i północnochilijska zawarte w cacsilensis i pozostałość kladu zawarta w guanicoe. Potrzebna jest znacząca rewizja biogeograficzna tych dwóch podgatunków, zwłaszcza analiza i klasyfikacja populacji w ujęciu regionalnym i ekosystemowym. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają dwa podgatunki.

Etymologia

  • Lama: peruwiańska nazwa llama dla lamy, od keczuańskiej nazwy llama dla lam.
  • guanaco: hiszpańska nazwa guanako dla gwanako, od keczuańskiej nazwy wanaku dla gwanako.
  • cacsilensis: strefa andyjska Cacsile, Region Puno, Peru.

Zasięg występowania

Gwanako andyjskie występuje w stanie naturalnym w Ameryce Południowej zamieszkując w zależności od podgatunku:

Introdukowany z Argentyny na wyspę Staats (Falklandy) pod koniec lat 30. XX wieku.

Morfologia

Długość ciała (bez ogona) 190–215 cm, długość ogona 23–27 cm, wysokość w kłębie 90–130 cm; masa ciała 90–140 kg. Długa, płowa sierść na grzbiecie i bokach, krótsza, jasna na brzuchu. Kończyny smukłe, szyja długa, cienka, ogon bardzo krótki, zaokrąglony i puszysty. Sierść w różnych odcieniach brązu – na grzbiecie długa, ciemniejsza, na brzuchu krótka, wyraźnie jaśniejsza. Noworodki osiągają ciężar ciała średnio 13 kg (7–15 kg).

Ekologia

Pożywienie

Rośliny trawiaste, krzewy i porosty.

Siedlisko

Gwanako andyjskie występuje na rozległych przestrzeniach. Zwierzę to zamieszkuje zazwyczaj suche tereny, szczególnie w pobliżu zwrotnika na południe od równiny Gran Chaco. Gwanako andyjskie występuje również na sawannach i półpustynnych terenach.

Życie w stadzie

Gwanako andyjskie żyje w małych stadach, liczących najwyżej 20–30 osobników. Jeden samiec pełni funkcję przewodnika i opiekuna takiej grupy.

Rozmnażanie

Po okresie ciąży trwającym 11 miesięcy samica rodzi jedno młode, które karmi mlekiem przez 4 miesiące.

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (ang. least concern „najmniejszej troski”).

Zobacz też