Larrabee – nazwa kodowa wielordzeniowej architektury procesora graficznego opracowywanej przez Intela. Projekt zakładał połączenie rdzeni zgodnych z x86 z szerokimi jednostkami przetwarzania wektorowego. Jego celem było stworzenie samodzielnej karty graficznej obsługującej DirectX i OpenGL, a także obliczenia ogólnego przeznaczenia (GPGPU).
Planowana na 2009 lub 2010 rok karta graficzna nie trafiła do sprzedaży. Rozwiązania opracowane w ramach projektu wykorzystano następnie przy tworzeniu architektury Intel Many Integrated Core (MIC), z której wywodziła się rodzina koprocesorów Xeon Phi.

Larrabee opierał się na zmodyfikowanych rdzeniach x86, których konstrukcja wywodziła się z procesorów Pentium (P54C). Każdy rdzeń miał obsługiwać cztery wątki oraz zawierać 512-bitową jednostkę wektorową, zdolną do jednoczesnego przetwarzania 16 liczb zmiennoprzecinkowych pojedynczej precyzji. Komunikację między rdzeniami zapewniała dwukierunkowa magistrala pierścieniowa, a pamięć podręczna drugiego poziomu (L2) zachowywała spójność danych między rdzeniami.
W odróżnieniu od ówczesnych procesorów graficznych znaczną część potoku renderowania, w tym rasteryzację, zamierzano realizować programowo. Zachowano jednak wyspecjalizowane jednostki obsługujące tekstury. Rozwiązanie to miało zapewnić większą elastyczność w implementacji technik graficznych i algorytmów obliczeniowych.
W publikacji z 2008 roku Intel przedstawił symulacje konfiguracji zawierających od 8 do 48 rdzeni. Nie były to jednak parametry jednego, ostatecznie ustalonego modelu układu.
Szczegóły architektury ujawniono podczas konferencji SIGGRAPH w sierpniu 2008 roku. We wrześniu 2009 roku Intel zaprezentował działający prototyp Larrabee.
4 grudnia 2009 roku firma ogłosiła, że pierwsza generacja Larrabee nie zostanie wprowadzona na rynek jako konsumencka karta graficzna. Powodem były opóźnienia w rozwoju sprzętu i oprogramowania, które podważały konkurencyjność planowanego produktu. Projekt zachowano jako platformę badawczą i rozwojową.
W 2010 roku Intel ogłosił rozwój architektury MIC, przeznaczonej do obliczeń równoległych. Jej wczesną platformą rozwojową był Knights Ferry, natomiast projekt Knights Corner doprowadził do powstania komercyjnych koprocesorów Xeon Phi, wprowadzonych w 2012 roku. Wykorzystywano je między innymi w superkomputerach do obliczeń naukowych.
Rodzina Xeon Phi została ostatecznie wycofana. W 2019 roku Intel rozpoczął proces zakończenia sprzedaży ostatnich modeli Knights Mill, z końcowymi dostawami zaplanowanymi na 2020 rok.