Dziennik o charakterze ogólnotematycznym i wydawany w formacie berlińskim, otwarcie deklarował się jako antyrepublikański oraz monarchistyczny. Określał się mianem „dziennika porannego i strażnika starego francuskiego ducha” (gazeta przyciągnęła uwagę takich osobistości jak Émile Zola, który opublikował 59 artykułów przed 1870). Po upadku II Cesarstwa Francuskiego otwarcie bronił sprawy Napoleona III. Podczas Komuny Paryskiej w 1871, „Le Gaulois” znalazł się wśród gazet zniesionych; ukazał się ponownie w Wersalu.
Ściśle związany z linią wydawniczą „Le Figaro”, od którego okazjonalnie podkupywał pisarzy (nie osiągając ani dynamiki, ani liczby czytelników konkurencyjnego dziennika), „Le Gaulois” stał się wiodącym dziennikiem dla szlachty i wyższej klasy średniej.
Od czerwca 1897 do sierpnia 1914 dziennik wydawał cotygodniowy dodatek literacki „Le Gaulois du dimanche”, w którym publikowano liczne powieści w odcinkach. W lutym 1916 stał się pierwszą gazetą codzienną, która miała dział poświęcony kinu.
