 | |
 porucznik rezerwy piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 lutego 1909 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
wiosna 1940 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1928–1940 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich |
| Główne wojny i bitwy | |
Lech Józef Piwowar (ur. 7 lutego 1909 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski poeta, satyryk, publicysta, tłumacz, krytyk literacki i teatralny, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Syn geologa i badacza polarnego Adama (zm. 1939) i Heleny z domu Czechowskiej. Absolwent gimnazjum w Olkuszu z 1928. Ukończył studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w Szkole Nauk Politycznych w Katowicach. Od 1937 do agresji niemiecko-sowieckiej mieszkał w Dąbrowie Górniczej, gdzie jego ojciec był wcześniej prezydentem miasta.
Związany z lewicową awangardą literacką Krakowa. Członek Koła Literacko-Artystycznego Litart 1932–1935, a od 1933 Polskiego Akademickiego Klubu Artystycznego. Od 1934 jeden z redaktorów „Gazety Artystów”. Współautor szopek politycznych Teatru Artystów Cricot. Autor zbiorów wierszy Raj w nudnym zajeździe (1932), Śmierć młodzieńca w Śródmieściu (1934), Co wieczór (1936).
Absolwent batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 5 z 1929. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933. Został przydzielony do 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich, później do 1 pułku Strzelców Podhalańskich i w tej jednostce odbywał ćwiczenia rezerwy. Mianowany porucznikiem.
Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej został zmobilizowany w 73 pułku piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod pozycją 2736.
W tym specjalnym obozie NKWD dla jeńców polskich w Starobielsku Piwowar napisał na bibułce do papierosów ostatnie swoje wiersze. Zdołał je wynieść z obozu i przechować Józef Czapski. Jan Bielatowicz napisał o nich, że są: „jednym z najcudowniejszych, najbardziej krwią płukanych dokumentów literatury polskiej na wschodnim wygnaniu”.
5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
